สวัสดีค่ะแม่ วันนี้เป็นวันที่ 12 สิงหา 50

ความจริงมันเรียกว่าเรียงความก็ไม่ได้หรอก มันน่าจะเป็นจดหมายเสียมากกว่า ตอนนี้เวลา 12.06น. แม่คงกำลังดูทีวีหรือทำกับข้าวกลางวันให้หนูกับน้องกินอยู่ที่บ้านยายสินะ~ งืมๆ... เมื่อวันศุกร์ ครูให้กระดาษหนูมาแผ่นหนึ่ง เป็นกระดาษที่มีรูปหัวใจตรงกลาง หนูไม่รู้หรอกว่าควรจะเขียนอะไรลงไปบ้าง ใช่แล้วทำไมหนูต้องมาเขียนในนี้ล่ะ??? (กระซิบ:เผื่อคนใจร้ายบางคนเข้ามาอ่านจะได้รู้ไงว่าหนูรักแม่แค่ไหน) วันนี้เป็นวันแม่~ ทั้งที่ตอนนี้หนูควรจะช่วยแม่ทำงานบ้านหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้หนูกลับนั่งอยู่หน้าคอม... อย่างที่บอก หนูชักจะเบื่อคอมแล้ว หนูไม่อยากจ้องมันมาก เพราะมันจะทำให้หนูสายตาเสีย และมันจะร่นระยะเวลาที่หนูจะต้องไปตัดแว่นใหม่ ตอนนี้หนูยังไม่อยากใช้ตังค์... แต่หนูก็ยังต้องจ้องมัน เพราะหนูต้องทำงาน...

หนูคิดว่าหนูเป็นผู้ใหญ่ เพราะหนูจำเป็นต้องเป็นผู้ใหญ่ แม้ในบางทีในบางเรื่องหนูอาจจะดูเด็กมากๆในสายตาแม่ แต่หนูอยากให้แม่รู้นะ ว่าหนูกำลังใช้ความพยายามอย่างมากในการเข้มแข็ง

อย่างที่หนูพูดให้ฟังบ่อยๆว่าอยากมีเงินมากๆ หนูอยากซื้อของที่แม่อยากได้ ที่น้องอยากได้ หนูอยากลดภาระโดยการช่วยแม่หาเงิน หนูไม่อยากให้แม่เหนื่อย ถึงบางทีหนูจะทำให้แม่เหนื่อยทั้งกายทั้งใจก็เถอะ

แต่หนูรักแม่นะ....

เมื่อวันศุกร์ คุณครูถามหนูว่า "พิมพ์ชนก เธอยังไม่ส่งเรียงความวันแม่ใช่ไหม?" หนูพยักหน้าเบาๆ คุณครูก็บอกว่า "ถ้างั้นเธอก็เตรียมเขียนเรียงความวันพ่อแทนแล้วกัน..." ทีแรก หนูเข้าใจว่าเกี่ยวกับพ่อหลวง เพราะเรียงความวันแม่เกี่ยวกับแม่ของชาติ....

....หนูจะไม่รู้สึกลำบากใจเลยแม้แต่น้อย... ถ้าหากคุณครูบอกว่าให้หนูเขียนเรื่องของในหลวง....

หนูรู้ ว่าตอนนั้นน้ำตาหนูมันไหลลงมาแล้ว.... หนูรู้ว่าหนูต้องทนเขียนเรียงความเรื่องของเขาไม่ได้แน่ๆ หนูรู้สึกว่าหัวใจหนูอ่อนแอมาก รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเหมือนตัวละครที่หนูเขียน เหมือนมาก หนูอ่อนแอมาก...

วินาทีนั้น หนูรู้เลย ว่าหนูต้องทำมันไม่ได้แน่ๆ ... แต่เพราะแม่บอกว่า "อย่างน้อยลูกก็ได้เลือดดีๆมาจากเขานะ" มันทำให้หนูรู้ว่า หนูควรจะทำอย่างไรกับความรู้สึกแย่ๆนี้

หนู...เจ็บปวดกับแผล...เพราะหนูชอบฝันเห็นเขาอยู่เรื่อย... ทุกวันเวลาหนูออนเอ็มหนูก็ยังหวัง.... ให้เขาเลิกบล็อกหนู...

....เพระหนูยังอยากคุยกับเขาอยู่....

...ถึง คุณ...

หนูภาวนาให้คุณเข้ามาในบล็อคของหนู... หนูอยากให้คุณได้อ่านมัน และรับรู้ว่าพวกเราคิดถึงคุณนะ ถึงแม้คุณจะไม่คิดถึงเราก็ตาม...หนูรู้ว่าหนูมันอ่อนแอ เพราะเวลาที่นึกถึงคุณทีไร หนูจะต้องทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมาทุกที...

...บางทีหนูก็คิด ว่าทำไมตัวเองถึงได้อ่อนแอขนาดนี้...

"สักวัน จะเป็นวันของเรา" หนูเชื่อ... ว่าสักวันจะถึงทีของเรา... หนูจะรอให้ถึงวันนั้นนะคะแม่

ให้ความเข้มแข็ง ยืนอยู่ข้างพวกเรา

รักแม่นะ~

ปล. กว่าหนูจะเปิดให้แม่อ่านก็คงเย็นๆล่ะเนอะ~

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขอหัวเราะเป็นภาษาสเปน - -"

ไปแต่งคอสแฮร์รี่?...มาแล้ว.... แต่ไม่เหมือนซักติ๊ด...

อิอิ เขิลๆๆ >//////<

เดี๋ยวๆ ขอเกริ่นก่อน - -"

คือว่างานที่ไปแต่งคอสให้เขาเนี่ยนะคะ เป็นงานวันเกิดของโรงหนัง SF ค่ะ

เขาจ้างให้ไปแต่งคอสให้ เป็นการโชว์จากทางโรงหนังน่ะค่ะ^^ เลยไปแต่งให้เขา

...เขาบังคับให้แต่งหน้า... ก็เราใส่แว่น...จะแต่งทามมายยยย แฮร์รี่เลยกลายเป็นกระเทย ปากแดงซะชิบ

.

.

.

ไม่ชัดเล้ย

.

.

.

พวกแกเหมือนผู้คุมวิญญาณมากกว่าเด็กกริฟฟินดอร์ซะอีก- -+

.

.

.

สองรูปสุดท้าย - -+

ยังคุยกะเพื่อนเลย...ว่าไม่เหมือนแฮร์รี่ซักติ๊ด...

ตกลงกันว่า เมื่อถอดชุดแฮร์รี่แล้ว... พวกเฮาจะไปเต้นโคฟซะเลย - -"

<<<< แฮร์รี่บ้านเอ็งดิ ใส่ตุ้มหูกางเขน-_-

อีกซักรูปก่อนลา โฮ่ะๆ - "-

รู้สึกตัวเอง...ดู... ยังไงล่ะ...

อ๊าก... มันไม่เป็นเหมือนที่คิดไว้อะT T

ปล. ทำไมตรูต้องเกิดมาเตี๊ยะ!!

ปลล. บล็อคแหกแหงงงงง

ปลลล. ซานรักปอนะ^^