วะ555+ - "-

หลังจากโละฟิคเก่าๆมาแล้ววววว ได้ลงมติว่า....
ซานจะรวมเล่มเรื่อง Insane น้อ กร๊ากกกก

รีไรท์ใหม่ด้วย>..<

ภายในเล่ม จะมีเรื่อง Insane และ A Millionaire's First Love ที่เคยเป็นฟิควันเกิดม๊าแจด้วยครับ(จำได้ไหมเนี่ย?)^^



หน้าปกครับ-O-... แบบว่าเวลาทำน้อย ปกเลยป่วงๆ 55 -"-


(ที่คั่นครับบบ)


รายละเอียดครับ....

จำนวนหน้า : ประมาณ 260 หน้า+ครับ

เป็นกระดาษถนอมสายตา

ขนาด: A5 ครับ

ราคา: 280 บาทครับ^^


เปิดจองตั้งแต่วันนี้ จนถึง วันที่ 14 เดือนหน้าครับ-O-

จอง โดยการส่งเมลล์จองฟิค ตั้งชื่อเมลล์ว่า "จองฟิคInsane" ครับบบ

ส่งชื่อ-นามสกุล
ชื่อในบอร์ด(ถ้ามี)
เบอร์ติดต่อ
จำนวนเล่ม ค่ะ^^

ส่งมาที่ giftgolf@hotmail.com ครับบบบบ

รายละเอียดคร่าวๆในการโอน

วิธีการสั่งจองทางไปรษณีย์นะครับ
เราบังคับให้สั่งจองแบบธรรมดาครับ คือ จ่ายค่าส่งอีก 30 บาท เพราะฉะนั้น 280+30=310 บาทครับ^^

โอนเงินมาที่

ชื่อบัญชี - นางสาว พิมพ์ชนก รอดภัยปวง

ธนาคารกรุงเทพ สาขาย่อยคาร์ฟูร์ บางใหญ่

เลขที่บัญชี 094-0-19566-2

บัญชีเงินฝากสะสมทรัพย์

ให้ชำระเงินค่าหนังสือได้โดยการโอนเงินเข้าบัญชีธนาคารเท่านั้นนะครับ

โดยในเมลล์ยืนยันให้มีรายละเอียดในใบสลิปด้วยนะครับ เช่น หมายเลขตู้ที่โอน สาขา เวลา วันที่ บลาบลาบลา
แต่ถ้าโอนที่ธนาคาร ให้ถ่ายรูปใบโอนเงินมานะครับ^^ หรือจะแสกนก็ได้

อย่าลืมใส่ที่อยู่กะชื่อผู้รับมาด้วยนะครับ^^


สำหรับท่านที่ได้รายละเอียดไปแว้วววววว

ขอให้โอน ภายในวันที่ 14 - 28 กรกฎาคม 2550 นะคร๊าบบบบ
และสำหรับใครที่จะไปรับฟิคที่งาน KFC ให้ระบุไปด้วยน้อ>O<

20 คนแรก จะได้.....

ได้อะไรดีล่ะ - -"
เอาเป็นว่าสิทธิพิเศษแล้วกัน ขอไอ้ซานไปเดินหาของที่จะให้ก่อนนะครับ 55+- -"

สู้ๆ>.<"

ส่วนนี่...ฟิค ที่รีไรท์แล้วครับบบบ

ทดลองอ่านเน้อ>O<

ตัวอย่างทดลองอ่าน

...Insane...

Part 1


หากต้องทนเจ็บปวด....
ต้องทนรับสภาพน่าสมเพชนั่น...
ผมจะขอลืมคุณ....
ขอเสียสติราวกับคนบ้าที่ไม่รับรู้อะไรอีกต่อไป....


ให้ภาพคุณที่กำลังเดินจาก....
...จางไปราวกับหมอกบาง


...คนๆนั้น...คงสำคัญมากสินะ......น้ำเสียงอ่อนหวานเปล่งถ้อยคำแสนเศร้าออกมาจากริมฝีปากบาง... ทว่า ใบหน้าสวยหวานนั่นยังคงยิ้มทะเล้นเหมือนทุกๆที ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... คนตรงหน้าสามารถทำให้เขามั่นใจว่า ร่างเล็กๆที่แสนบอบบางนี้ แสนจะแข็งแกร่ง...

แจจุงสามารถเข้มแข็งได้กับทุกๆสถานการณ์อยู่แล้ว....

เพราะอย่างนี้.... เขาถึงได้ตัดสินใจเลือก คนๆนั้น....

...ใช่.....

แล้วยุนโฮรักเขารึเปล่าล่ะ?.....

รักรึเปล่า?.... ไม่รู้สินะ... กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเขาก็เฝ้าถามตัวเองว่ารักคนๆนั้นมากว่าคนตรงหน้านี้เท่าใด.... แต่เขากลับไม่เคยได้คำตอบที่ตรงคำถามจากหัวใจเลยซักครั้ง.... สิ่งที่เขารู้มีเพียงแค่ว่า... คนๆนั้นไม่สามารถขาดเขาได้แม่แต่วินาทีเดียว.... ผิดกับแจจุงที่ยังเข้มแข็ง....

แจจุงเข้มแข็งมาก.....


คำถามที่มีคำตอบคือความเงียบจากอีกฝ่ายทำเอาแจจุงเข้าใจอะไรๆได้เองทุกๆอย่าง ใบหน้าสวยพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความขมขื่นในใจ.... เสียงหัวเราะที่จะสามารถสะกดกลั้นหยาดน้ำตาของเขาไม่ให้ไหลรินให้คนที่คิดว่าเขาสามารถเข้มแข็งได้ในทุกเรื่องเห็น....

....ฉันรู้.....ว่าฉันคงไม่สามารถรั้งนายไว้ได้..... เสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนดังขึ้นพร้อมๆกับคนที่เข้มแข็งกว่าหันหลังหนีไปอีกทาง.... ....แต่รู้ไว้อย่างนะยุนโฮ......

อกเล็กกระเพื่อมตามแรงสะกดกลั้น.... แจจุงไม่สามารถกลั้นเขื่อนน้ำตาได้อีกต่อไป.... เสียงสะอื้นไห้อย่างน่าสงสารค่อยๆดังขึ้นทีละน้อย.... ทีละน้อย.... จนกลายเป็นเสียงดังในที่สุด.... เวลานี้.... ความอ่อนแอทั้งหมดได้ประจักษ์แก่สายตาของจอง ยุนโฮแล้ว.... ร่างเล็กๆค่อยทรุดตัวลง มือเรียวที่สั่นครือกอดตัวเองราวกับหวงแหน ก่อนริมฝีปากบางจะค่อยๆเอื้อนเอ่ยคำที่อัดอั้นในใจมาตลอดออกไป....

...ฮึก....รู้เอาไว้....ว่าถ้าหาก.....ถ้าหากนายไม่เหลือใครอีกแล้วในชีวิตนี้......นาย...ฮึก.....นายจะยังมีฉัน.....ฉันจะอยู่ที่เดิม.....ฉัน......ฮึก.....ฉันจะรอนาย.......

ฉัน....ไม่ได้เข้มแข็ง........แต่เป็นเพราะฉันรักนาย....ฮึก....รักมากต่างหากยุนโฮ.....

เขื่อนน้ำตาพังทลาย น้ำหยาดใสไหลรินเรื่อยๆ พร้อมกับร่างสูงที่ตัดสินใจเดินจากไปโดยที่ไม่มีแม้คำกล่าวลา.....

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

1 ปีผ่านไป....

กรุงโซลในเร่งรีบยังคงเหมือนเดิมไม่มีผิด ร่างสูงใหญ่ในชุดพนักงานบริษัทพร้อมใจกันมารวมตัวในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินอย่างแออัด.... รถไฟในยามเช้าทุกขบวนเต็มไปด้วยผู้คนที่เต็มใจจะเบียดเสียดกับเข้าไปเพื่อจะได้ไม่ไปถึงที่ทำงานสาย.....

จอง ยุนโฮก็เป็นหนึ่งในนั้น.....

ร่างสูงค่อยๆเบียดตนเองเข้าไปในขบวนรถอย่างเร็ว วันนี้ก็เป็นวันที่เขานั้นตื่นสายอีกแล้ว.... ความจริงพูดได้เต็มปากเลยว่าเขาเป็นอย่างนี้ทุกวันตั้งแต่1 ปีก่อน.... เมื่อ 1 ปีก่อน เขาไม่เคยไปทำงานสายแม้สักครั้ง ไม่ต้องมาทนเบียดอยู่ในขบวนรถเล็กๆแสนจะอัดอัดนี่ เพราะมีคนคอยปลุกเขาให้ตื่นเช้าอยู่ตลอดเวลา..... เพราะมีคนๆนั้น...เขาถึงไม่เคยตื่นสาย....

เพราะมีคิม แจจุง เป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้ เขาจึงไม่ต้องลงมือทำอะไรเองแม้สักครั้ง....

บ่อยครั้ง ในช่วงแรกๆ.... ที่เขาตัดสินใจ...ทิ้งแจจุงไป.... ในขณะที่ทำงาน.... เขามักจะเผลอคุยอยู่คนเดียวตลอด... เพราะคุ้นเคยที่จะมีร่างเล็กๆอยู่ใกล้ๆ คอยให้คำปรึกษากับในทุกๆเรื่อง.... บ่อยครั้งที่เขามักจะลืมเลือนว่าในเวลานี้....ไม่มีคิม แจจุง คนนั้นอยู่ข้างกายอีกแล้ว....

เพราะเขาผิดเอง..... ที่ตัดสินใจเลือกอีกคน...
อีกคนที่ใช้เขาเป็นเพียงบันได ทำให้ตนเองก้าวสูงขึ้นไปได้อีกก้าว

คิม จุนซู

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


สวัสดีคร๊าบบบบบบบ

เสียงใสๆทักทายทุกคนในร้านหนังสืออย่างร่าเริง ชางมินค้อมหัวให้กับร่างบางที่เพิ่งก้าวเข้าร้านมาใหม่อย่างเป็นมิตร แจจุงก็เช่นกันเมื่อเห็นอีกฝ่ายก็ตรงรี่เข้าไปทักทายโดยการตบหลังดังป๊าบใหญ่จนคุณฮีซอลเจ้าของร้านต้องออกมาดุเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วของสัปดาห์นี้

แจจุง!....ทำอย่างนี้ได้ยังไง...คุณชางมินเขาเป็นลูกค้านะ....

ไม่เป็นหรอกครับ....ปล่อยให้พี่แจจุงเขาทักผมแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆนั่นแหล่ะ....เดี๋ยวอีกหน่อยผมก็แค่ช้ำในตายเอง.... นักศึกษามหาลัยโซลเอ่ยยิ้มๆ จนเจ้าตัวได้เพียงแต่หัวเราะแฮะๆ

เห็นไหม....ชางมินยังไม่ว่าเลย....แล้วพี่ฮีซอลจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนทำไม?....จริงมะชางมินไม่ว่าเปล่ายังหันไปขอความเห็นจากคุณลูกค้าที่มาใช้บริการเป็นประจำจนสนิทกันแล้ว ชางมินหัวเราะน้อยๆแทนคำตอบ ก่อนจะสะพายเป้สีดำที่ติดตัวมาแล้วโค้งตัวลงอย่างมีมารยาท

เดี๋ยวผมต้องไปมหาลัยแล้ว.....ขอตัวก่อนนะครับ สองหนุ่มหน้าหวานยิ้มพลางค้อมศีรษะลงบ้างเป็นการตอบรับ

เอ้อ....พี่แจจุงครับ....

หืม?.....อะไรหรอ?

เรื่องคุณยุนโฮน่ะ......

คุณยุนโฮที่ชางมินพูดถึงคือตุ๊กตาหมีสีขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ตัวโตขนาดที่แจจุงกอดได้เต็มมือ สิ่งที่อยู่เป็นเพื่อนของแจจุงมาตลอดเวลา 1 ปี..... ที่ชางมินรู้ก็เพราะเมื่อ 3 เดือนที่แล้วได้มีโอกาสเข้าไปหลบฝนในบ้านของแจจุง แล้วเห็นร่างบางคุยกับตุ๊กตาหมีที่ชื่อยุนโฮนั่นอย่างมีความสุข.....

รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการเสแสร้งมันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จำถามออกไปถึงเรื่องราวของแจจุง....

คำตอบของคำถามก็คือ... แจจุงเป็นโรคซึมเศร้า.... และตุ๊กตาหมีตัวนั้นก็เป็นสิ่งเดียวที่จะสามารถทำให้แจจุงใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไปได้....

กล่าวคือแจจุงเป็นโรคจิตอ่อนๆ แต่ไม่ถึงกับเป็นบ้า... เพียงแค่แจจุงตั้งใจปิดสวิตซ์ความทรงจำที่เคยมีคนที่ชื่อจอง ยุนโฮอยู่จริงๆทิ้ง แล้วนำตุ๊กตาหมีสีขาวขนปุยที่ชื่อ ยุนโฮตัวนั้นมาแทนที....

เพราะตุ๊กตาหมี ยุนโฮตัวนี้.... ไม่เคยทำให้แจจุงเสียใจ....
แล้วจะแปลกอะไรถ้าแจจุงจะเห็นตุ๊กตาหมีตัวนี้เป็นคนรักอย่างแท้จริง....


เลื่อนไปก่อนได้ไหมอะชางมิน.....คือช่วงนี้พี่ไม่ค่อยว่างเลย.....เราก็ทำแล็ปไม่ใช่รึไง? แจจุงถามพลางหันไปใส่ผ้ากันเปื้อนที่มีตราของร้านติดอยู่

ก็ได้ครับ....ถ้างั้น....วันศุกร์เราเจอกันที่หน้าร้านจาจังมยอนของพี่ฮันเกิงดีไหมครับ? น้องชายตัวดีถามร่างบางที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชาย

ตัวยุ่งพยักหน้ารัว ดีเลย....ไม่ได้ไปกินจาจังมยอนที่ร้านพี่ฮันนานแล้ว....คิดถึงจะแย่

ถ้างั้น....วันศุกร์เจอกันครับ....

อื้ม....ตั้งใจเรียนนะชางมิน....

ร่างบางโบกมือบ๊ายบายนักศึกษาแพทย์ของมหาลัยโซลยกใหญ่ ก่อนจะหันมาตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่เพราะวันศุกร์เขาและชางมินมีนัดจับคู่ให้คุณยุนโฮกับตุ๊กตาหมีอีกตัวที่ร้านตุ๊กตาเปิดใหม่....

นึกแล้วก็สุขใจชอบกล.... จะให้น้องหมีที่จะมาเป็นแฟนของคุณยุนโฮชื่ออะไรดีน้า.....
ไม่รู้ว่ามีอะไรมาดลใจหนุ่มร่างบางหน้าหวาน ให้คิดชื่อหนึ่งออกในหัวสมอง....

ถ้างั้น....คุณน้องหมีแฟนคุณยุนโฮก็ชื่อแจจุงแล้วกัน.....


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เย็นวันศุกร์.... ตามนัดหมาย.....

ใครๆที่เดินผ่านไปผ่านมาก็มักจะส่งสายตาแห่งความอิจฉาให้กับร่างบางที่เดินอุ้มตุ๊กตาหมีตัวโต แถมข้างๆยังมีเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ใส่ชุดมหาลัยที่ขึ้นชื่อที่สุดในเกาหลีใต้ แค่นี้ไม่ยากเลยที่ใครต่อใครจะคิดว่าทั้งคู่เป็นคนรักกัน....

เมื่อไหร่จะถึงอ่า~ชางมิน....หิวจนตาลายแถมร้านน้องหมีก็อยู่ไกลเว่อร์ ร่างบางบ่นงุบงิบ ทำเอาคนฟังถึงกับยิ้มออกมาอย่างขำๆ ให้ได้อย่างนี้สิน่า พอหิวทีไรก็กลายเป็นแจจุงขี้โวยวายแบบนี้ทุกที

พี่แจจุงหิวมากรึเปล่าครับ?.....

มากมากมากมาก!!

เมื่อกี้ก็กินจาจังมยอนของพี่ฮันมาแล้วนี่?

ก็มันไม่อิ่มเลยยยยยย.....ชางมินเลี้ยงติมหน่อยดิ....น้าน้าน้า~

ที่แท้ก็งอแงเป็นเด็กๆนี่เอง.... แจจุงทำหน้าอ้อนคล้ายลูกแมวน่าสงสารก็ไม่ปาน... แล้วชางมินก็ใช่ว่าจะใจร้ายใจดำถึงขนาดไม่ยอมเลี้ยงไอติม คนที่ทำตัวเป็นเด็กเล็กๆที่ยืนบู้ปากเหมือนจะน่ารักอยู่ใกล้ๆ

....เดินไปกินไปได้ไหมล่ะครับ?

เอางั้นก็ได้.... รอยยิ้มบางฉาบบนใบหน้าหวาน.... ไอติมนมนะ

งั้นพี่แจจุงรออยู่ตรงนี้นะครับ..... ชางมินจูงคนหน้าหวานมานั่งตรงม้าหินที่เป็นทรงกลม.... มีต้นไม้ใหญ่ประดับไฟถูกตั้งอยู่ตรงกลาง แจจุงพยักหน้ารัวๆแล้วกอดคุณยุนโฮแน่น มองแผ่นหลังกว้างที่รีบวิ่งออกไปไวๆ

คุณยุนโฮครับ....หนาวไหมเนี่ย...... เสียงหวานเอ่ยถามตุ๊กตาหมีตัวโตที่อยู่บนตักด้วยน้ำเสียงห่วงใย....
.
.
.
.
.


คุณยุนโฮครับ....หนาวไหมเนี่ย......

หนาวมาก.....

ร่างสูงที่นั่งอยู่อีกฝั่งของต้นไม้ตอบกับตนเองยิ้มๆ..... เมื่อครู่ เขาเหมือนจะได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยถามคำถามที่แสนคุ้นเคย คำถามที่เมื่อก่อนเขาแสนจะเบื่อหน่าย..... คำถามที่ว่าเมื่อเขาตอบว่าหนาว....เจ้าของน้ำเสียงหวานล้ำนั่นจะรีบหาผ้าหนาๆมาคลุมกายเขาไว้.... ไม่ก็โอบกอดแทนความอบอุ่น....

.
.
.
.
.

หนาวมาก....

เสียงที่ตอบกลับมาทำเอาแจจุงผงะ.... น้ำเสียงที่คุ้นเคยไม่จำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของใคร.... แต่มันกลับทำให้เขาเลือกที่จะร้องไห้ออกมาทั้งๆที่ใบหน้ายังยิ้มแย้มมีความสุขอย่างไม่รู้สาเหตุ.....

ถ้าหนาว....งั้นแจจุงจะกอดให้นะ....

.
.
.
.
.

ถ้าหนาว....งั้นแจจุงจะกอดให้นะ....

เสียงคุ้นเคยตอบกลับเขาอีกรอบ.... เพียงแค่ครั้งนี้ยุนโฮไม่คิดว่าตนเองจะหูฝาดอีกต่อไป... เพราะน้ำเสียงนั่นช่างเหมือนจริง และเขาก็รู้สึกว่าเสียงที่ตอบกลับเขาอยู่ใกล้แสนใกล้.....

เพียงแต่ว่าไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็หาใบหน้าที่เป็นต้นเสียง ใบหน้าหวานที่คุ้นเคยไม่เจอเสียที....
จนเขาต้องกอดตัวเองแทนแล้วบอกกับตัวเองอีกครั้ง.... ว่าเขาแค่หูฝาดไป....

.
.
.
.
.


ไอติมนม สำหรับพี่แจจุงได้แล้วครับ..... มือเรียวยื่นโคนไอศกรีมที่มีไอศกรีมสีขาวรสนมหอมกรุ่นกลิ่นหวานมันของรสนมให้ร่างบางที่อุ้มตุ๊กตาหมีไว้บนตัก

ขอบใจมากนะชางมิน มือบางรับมันมาแล้วลองลิ้มชิมรสด้วยความกระหาย

อ๊า~~~.....อร่อยซะไม่มี~~~~

เสียงหวานตะโกนออกมา ทำเอาคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องหันมาสนใจมองร่างบางที่ยืนอุ้มหมีขาวตัวโต ที่มือมีไอศกรีมโคนใหญ่ ที่เจ้าตัวกำลังกินด้วยความเอร็ดอร่อยจนเลอะไปหมด....

เดี๋ยวนั่งรถเมลล์กันนะครับ?....จะได้ไม่เหนื่อย ชางมินพูดยิ้มๆ

เอ้า....ก็แทนที่จะนั่งซะตั้งแต่แรก

ก็ผมอยากเดินนี่นา..... ร่างสูงโปร่งหัวเราะน้อยๆ

แล้วปล่อยให้ฉันเดินซะเหนื่อย.....ชิ...งอนแล้วนะเนี่ย....

น่า....เดี๋ยวผมเลี้ยงค่ารถเอง....

จริงนะ?

จริงๆ

ฮ่าฮ่าฮ่า....แจจุงไม่ปฏิเสธ!.....งั้นก็ไปกันเถอะ ร่างบางยิ้มหวาน มือบางควงแขนเรียวแล้วลุกออกไปจากม้าหินนั่น....

ขณะเดียวกันกับที่คนหูฝาดเพิ่งจะลุกขึ้นจากม้าหินอีกฝั่ง.... ยุนโฮทำแบบนี้ทุกๆวัน....ที่เขามีเวลาว่าง.... เพราะเขาหวังว่า สักวัน จะได้เจอกับแจจุงอีกสักครั้ง.... เพราะการขาดการติดต่อของเขาเองที่ทำให้ไม่รู้ว่าแจจุงนั้นอยู่ที่ไหน เป็นอย่างไรบ้าง.... สิ่งที่ทำได้ก็คือ ไปรอบๆเมือง และตั้งความหวังว่าสักวันจะได้เจอใบหน้าแสนสวยนั่นเสียที....

เฮ้อ..... ยุนโฮถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน....เมื่อนึกถึงวันเสาร์.... วันพรุ่งนี้แล้วสินะ....ที่เขาจะต้องไปดินเนอร์กับปาร์ค ยูชอน... เพื่อนรักที่ขอจุนซูคนนั้นไป....

คิดแล้วก็เหนื่อยใจ.... ถ้าหากเวลานี้ เขายังมีแจจุงยืนยิ้มให้.... เขาก็คงจะหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งสินะ....

ว่าแล้วยุนโฮก็ก้าวออกมาจากที่ตรงนั้นเรื่อยๆ.... พลัน! สายตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าหมีขาวที่แสนคุ้นตา!.... ไม่รอช้า ยุนโฮรีบก้าวเข้าไปใกล้คนที่อุ้มเจ้าหมีนั่นทันที จะไม่ให้เขาเดินตามหมีขาวนั่นได้อย่างไร! ก็หมีตัวนั้นเป็นหมีขาวที่เขาให้แจจุงตอนวันเกิดเมื่อ2 ปี ที่แล้วกับมือ.....ก็หมายความว่า.....

คนที่ถืออาจจะเป็นแจจุง.....

แจจุง!!!! เสียงทุ้มเบสตะโกนลั่น...ทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกแล้วหันกลับไปตามต้นเสียง

ทันทีที่ใบหน้าหวานนั่นหันกลับมา.... ก็ทำเอายุนโฮแทบคลั่ง ใบหน้าหวานนั่นเขาจำได้ดี..... แจจุง! ในที่สุด.... เราก็เจอกัน.... ในที่สุด...ฉันก็หานายจนเจอ....

ชางมินๆ....นายได้ยินเสียงนั่นไหม? แจจุงสะกิดคนที่เดินอยู่ข้างๆ

เขาคงเรียกคนอื่นมั้งครับ.... เหมือนฟ้าจะจงใจกลั่นแกล้ง.... รถประจำทางจอดเทียบฟุตบาทพอดี....

อย่าขึ้นไปนะ! ยุนโฮภาวนาในใจ เมื่อเห็นแจจุงกำลังจะก้าวขึ้นไป

แจจุง!!! รอฉัน!!! ยุนโฮตะโกนอีกรอบ และวิ่งฝ่าฝูงชนโดยไม่คิดอีกไรทั้งสิ้น....

ชางมิน..... แจจุงสะกิดคนข้างๆอีกรอบ...

ขึ้นรถเถอะครับ..... ชางมินบอกพลางพยักเพยิดหน้าให้ขึ้นรถไป.... แจจุงก็ว่าง่าย อุ้มตุ๊กตาหมีสีขาวขนปุยขึ้นรถประจำทางไป.....

รถค่อยๆเคลื่อนตัวออกในขณะที่ยุนโฮวิ่งมาถึงฟุตบาทพอดี.....
ความหวังที่จะได้เจอแจจุง....แสนริบหรี่....
หรือนี่....จะเป็นบทลงโทษจากพระเจ้าที่แท้จริง?.....

TBC

เอาตอนตัวอย่างมาลง 3 ตอนนะคะ^^ sampleๆ 555+ --
เพราะเรื่องนี้ซานคงไม่มีเวลาลงมากนัก..... เอาใจช่วยซานด้วยนะคะ ซานจะไปสอบ สอวน.!!!(จะติดปะเหอะ- -)
เย้ววววววว แล้วเจอกันในเล่มน้อ>.<


อ่อ ในเล่มมีฟิคพิเศษด้วย

เช่นเรื่อง A Millionaire's First Love ที่ยุนเป็นมาเฟียแล้วแจขัดรองเท้าอะค่ะ 55+- -"(จำได้ไหมเนี่ย)

สู้ๆ>O<