สวัสดีค่ะแม่ วันนี้เป็นวันที่ 12 สิงหา 50
ความจริงมันเรียกว่าเรียงความก็ไม่ได้หรอก มันน่าจะเป็นจดหมายเสียมากกว่า ตอนนี้เวลา 12.06น. แม่คงกำลังดูทีวีหรือทำกับข้าวกลางวันให้หนูกับน้องกินอยู่ที่บ้านยายสินะ~ งืมๆ... เมื่อวันศุกร์ ครูให้กระดาษหนูมาแผ่นหนึ่ง เป็นกระดาษที่มีรูปหัวใจตรงกลาง หนูไม่รู้หรอกว่าควรจะเขียนอะไรลงไปบ้าง ใช่แล้วทำไมหนูต้องมาเขียนในนี้ล่ะ??? (กระซิบ:เผื่อคนใจร้ายบางคนเข้ามาอ่านจะได้รู้ไงว่าหนูรักแม่แค่ไหน) วันนี้เป็นวันแม่~ ทั้งที่ตอนนี้หนูควรจะช่วยแม่ทำงานบ้านหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้หนูกลับนั่งอยู่หน้าคอม... อย่างที่บอก หนูชักจะเบื่อคอมแล้ว หนูไม่อยากจ้องมันมาก เพราะมันจะทำให้หนูสายตาเสีย และมันจะร่นระยะเวลาที่หนูจะต้องไปตัดแว่นใหม่ ตอนนี้หนูยังไม่อยากใช้ตังค์... แต่หนูก็ยังต้องจ้องมัน เพราะหนูต้องทำงาน...
หนูคิดว่าหนูเป็นผู้ใหญ่ เพราะหนูจำเป็นต้องเป็นผู้ใหญ่ แม้ในบางทีในบางเรื่องหนูอาจจะดูเด็กมากๆในสายตาแม่ แต่หนูอยากให้แม่รู้นะ ว่าหนูกำลังใช้ความพยายามอย่างมากในการเข้มแข็ง
อย่างที่หนูพูดให้ฟังบ่อยๆว่าอยากมีเงินมากๆ หนูอยากซื้อของที่แม่อยากได้ ที่น้องอยากได้ หนูอยากลดภาระโดยการช่วยแม่หาเงิน หนูไม่อยากให้แม่เหนื่อย ถึงบางทีหนูจะทำให้แม่เหนื่อยทั้งกายทั้งใจก็เถอะ
แต่หนูรักแม่นะ....
เมื่อวันศุกร์ คุณครูถามหนูว่า "พิมพ์ชนก เธอยังไม่ส่งเรียงความวันแม่ใช่ไหม?" หนูพยักหน้าเบาๆ คุณครูก็บอกว่า "ถ้างั้นเธอก็เตรียมเขียนเรียงความวันพ่อแทนแล้วกัน..." ทีแรก หนูเข้าใจว่าเกี่ยวกับพ่อหลวง เพราะเรียงความวันแม่เกี่ยวกับแม่ของชาติ....
....หนูจะไม่รู้สึกลำบากใจเลยแม้แต่น้อย... ถ้าหากคุณครูบอกว่าให้หนูเขียนเรื่องของในหลวง....
หนูรู้ ว่าตอนนั้นน้ำตาหนูมันไหลลงมาแล้ว.... หนูรู้ว่าหนูต้องทนเขียนเรียงความเรื่องของเขาไม่ได้แน่ๆ หนูรู้สึกว่าหัวใจหนูอ่อนแอมาก รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเหมือนตัวละครที่หนูเขียน เหมือนมาก หนูอ่อนแอมาก...
วินาทีนั้น หนูรู้เลย ว่าหนูต้องทำมันไม่ได้แน่ๆ ... แต่เพราะแม่บอกว่า "อย่างน้อยลูกก็ได้เลือดดีๆมาจากเขานะ" มันทำให้หนูรู้ว่า หนูควรจะทำอย่างไรกับความรู้สึกแย่ๆนี้
หนู...เจ็บปวดกับแผล...เพราะหนูชอบฝันเห็นเขาอยู่เรื่อย... ทุกวันเวลาหนูออนเอ็มหนูก็ยังหวัง.... ให้เขาเลิกบล็อกหนู...
....เพระหนูยังอยากคุยกับเขาอยู่....
...ถึง คุณ...
หนูภาวนาให้คุณเข้ามาในบล็อคของหนู... หนูอยากให้คุณได้อ่านมัน และรับรู้ว่าพวกเราคิดถึงคุณนะ ถึงแม้คุณจะไม่คิดถึงเราก็ตาม...หนูรู้ว่าหนูมันอ่อนแอ เพราะเวลาที่นึกถึงคุณทีไร หนูจะต้องทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมาทุกที...
...บางทีหนูก็คิด ว่าทำไมตัวเองถึงได้อ่อนแอขนาดนี้...
"สักวัน จะเป็นวันของเรา" หนูเชื่อ... ว่าสักวันจะถึงทีของเรา... หนูจะรอให้ถึงวันนั้นนะคะแม่
ให้ความเข้มแข็ง ยืนอยู่ข้างพวกเรา
รักแม่นะ~
ปล. กว่าหนูจะเปิดให้แม่อ่านก็คงเย็นๆล่ะเนอะ~
