ฟิคโชตะเฉพาะกิจ
ข้อควรปฏิบัติ...
-เขย่าก่อนอ่าน..
-แช่เย็นเพื่อความสนุก
-ป้าๆ ที่รู้ตัวว่าเป็นโรคหัวใจ Y..... เวลาอ่านควรมียาดมไว้ในมือ... (เอ้า สูดดม...สูดดม)
และสุดท้ายนี้ ขอให้ความโชตะจงสถิตกับท่านนนนนนนน ส๊าธุ~
ฟิคผิดศีลธรรม(นิดๆ)....ถ้าหากท่านมีศีลธรรมอันดีงาม.....
ฟิคนี้ไม่เหมาะกับท่านนะคะ^O^
ด้วยรักและห่วงใย
Zankung+ [M]il2aio
--------------------------------------------------------------------------
ความเดิมตอนที่แล้ว...
ก็เด็กมันยั่ว.....เลยหลวมตัวรัก~ 2
กิ๊งก่อง~
เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น แจจุงชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว ตอนนี้คุณแม่บ้านดงบังชินกิกำลังง่วนอยู่กับแกงกิมจิของสามีสุดที่รักจึงไม่ว่างไปเปิดประดู ร่างบางส่งเสียงเรียกน้องมุนบินไปรับของแทนทันทีที่ร่างเล็กๆนั่นเดินสวนมา
"มุนบิน....ไปดูสิใครกดออดที่หน้าบ้าน" มือเรียวที่ถือทัพพีชี้ไปยังประตู คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจก่อนจะวิ่งไปตามที่คุณแม่สั่ง
เสียงออดยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คนตัวเล็กที่ได้สมญาว่าเป็นลูกชายคนโตของบ้านแทนพี่จุนซูเปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว
"ห้อง1104ใช่มั้ยครับ" บุรุษไปราณีย์ถาม มุนบินพยักหน้ารับเบาๆ
"นี่พัสุดจากญี่ปุ่นครับ ช่วยเซ็นรับตกนี้ด้วยครับ" ชายหนุ่มส่งปากกาให้เด็กน้อย มุนบินเซ็นชื่อรับตามที่บุรุษไปรษณีย์ชี้ลงบนกระดาษ ก่อนจะปิดประตูห้องเรียบร้อยพลางวิ่งเอาของไปให้แจจุง
"นี่ฮะพี่แจจุง" คนตัวเล็กว่าพลางส่งกล่องกระดาษในมือให้พี่คนสวย หลังจากที่แจจุงจัดการกับแกงกิมจิในหม้อเรียบร้อยแล้ว
มือเรียวหยิบกล่องกระดาษขึ้นมา หน้ากล่องจ่าหน้าถึงพวกเขาเป็นภาษาอังกฤษ แต่ระบุชื่อผู้ส่งไว้เป็นตัวคาตาคานะ
'โลซาน กับ มิไรโอะ'
คนสวยอ่านออกเสียงออกมาเบาๆ แปลก...ถ้าเป็นแฟนคลับก็น่าจะส่งไปที่บริษัทสิ แจจุงจับกล่องนั้นเขย่าเบาๆ ได้ยินแต่เสียงขลุกขลักๆ ดีแล้วล่ะที่ไม่ใช่เสียงนาฬิกา ใครจะบ้าขนาดส่งระเบิดมาให้ทงบังชินกิล่ะ
"มุนบินอยากรู้มั้ยอะไรอยู่ข้างใน" แจจุงถามเด็กน้อยพยักหน้ารับ
"งั้นเรามาแกะกันเถอะ"
กล่องผ้าไหมสีม่วงขนาดย่อมปรากฏให้เห็นในสายตาเหล่าสมาชิกวงทงบังชินกิที่อยู่ระหว่างการรับประทานอาหารเช้า ดูเหมือนชางมินจะตื่นเต้นกับการแกะกล่องเป็นพิเศษ มีหรือคนอย่างชางมินจะพลาด ได้กลิ่นแบบนี่ช๊อกโกแลตไม่ผิดแน่!!! แจจุงเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นช๊อกโกแลตสีน้ำตาลเข้มสี่ชิ้น อีกชิ้นหนึ่งเป็นไวท์ช๊อกโกแลตสีขาวอยู่ตรงกลสง ดูเหมือนรูปร่างจะเป็นรูปหัวใจธรรมดา
"พี่แจจุง ผมอยากกิน" ชางมินร้องขึ้นมา มือเรียวตั้งท่าจะหยิบช็อกโกแลตในกล่องนั่น ทว่า...
เพี๊ยะ!
ยุนโฮตีมือน้องชายของวง จนคนถูกตีร้องโอย ชางมินหดมือกลับทันทีอย่างรู้หน้าที่
"กินไม่ได้หรอกนะชางมิน" แจจุงพูดยิ้มๆ
"พวกเราต้องไดเอ็ทเป็นเวลา 3 เดือน...."
เท่านั้นล่ะ จุนซูกับยูชอนที่นั่งอยู่อีกฝั่งถึงกับร้องครางด้วยควมเสียดายขึ้นมาทันที โลมาน้อยซุกเข้าอ้อมอกของเฮียมิค ทั้งสองปลอบประโลมใจกันอย่างน่าหมั่นไส้
"ใจร้ายที่สุดเลยเนอะยูชอน.....คุณโลซานกะคุณมิไรโอะเนี่ย"
"ช่ายยยย ช็อกโกแลตกล่องสวย แถมข้างในน่ากินขนาดนี้....พวกเรากินไม่ไดแล้วจะให้ใครกินล่ะ"
"งั้นผมกับซองอุงจะกินเองครับ" เด็กน้อยที่อยู่ถัดไปจากโลมากับไก่ยกมือขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววับ ก็เป็นเด็กนี่นา....เห็นขนมก็ต้องอยากกินเป็นธรรมดา
"ให้ผมกับพี่มุนบินกินเถอะนะฮะ....." ซองอุงช่วยขอร้องอีกแรง...
"แต่พี่แจจุง! แช่ตู้เย็นเอาไว้ก็ได้อะ คุณโลซานกับคุณมิไรโอะอุตส่าห์ส่งมาให้พวกเราเลยนะ!!!" ชางมินตะโกนเสียงดังด้วยความงกไม่ยอมน้องชายตัวเล็กๆทั้งสอง
"เจ้าบ้า นายอายุเท่าไหร่แล้วถึงจะแย่งเด็กกินฮึ ได้ฉันให้นายกินก็ได้ แต่นายต้องลดน้ำหนักของนายให้เหลือ55ภายในหนึ่งนาที ทำได้มั้ยล่ะ" คุณแม่คนสวยของวงตวาดแว้ดใส่ลูกชาย เสาไฟฟ้าน้อยของบ้านได้แต่มองช๊อกโกแลตกล่องนั้นตาละห้อย
"แต่คุณแม่ครับ ช๊อกโกแลตมันทำให้คนกินมีอารมณ์รุนแรงนะครับคุณแม่" ชางมินยังไม่วายขุดเหตุผลร้อยแปดพันเก้าขึ้นมาเพราะหวังจะกินให้ได้
"แล้วนายอยากอารมณ์รุนแรงรึไง แค่นี้จุนกิก็มาบ่นกับฉันว่าเจ็บสะโพกอยู่ทุกวันๆ รุนแรงพอแล้วมั้งนาย เงียบไปเลยแล้วกินเข้าเช้าซะ!!" คราวนี้ชางมินก็เงียบลงจริงๆ จุนกินะจุนกิ ไม่น่าเลย ช๊อกโกแลตจ๋าT^T
กลายเป็นว่าช๊อกโกแลตกล่องน้อยก็ตกอยู่ในมือมุนบินกับซองอุงเป็นที่เรียบร้อย...
เด็กน้อยทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะ รวบช้อนตรงหน้าแล้วปีนลงจากเก้าอี้ทันที
"อ้าวจะไปไหนล่ะมุนบิน ซองอุง....อิ่มแล้วหรอ?" แจจุงถามขึ้นเมื่อเห็นเด็กน้อยทั้งสองตั้งท่าจะชิ่ง
"พวกเราอิ่มแล้วครับ กำลังจะไปกินช็อกโกแลตกัน" มุนบินตอบ
"กลัวพี่ชางมินแย่งฮะ" ซองอุงที่จับชายเสื้อของมุนบินพูดขึ้น ก่อนเด็กทั้งสองจะรีบวิ่งหนีเมื่อชางมินถลึงตาใส่
............................................................
หลังจากเสร็จศึกแย่งชิงช๊อกโกแลตกันบนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาที่สมาชิกวงทงบังชินกิต้องออกไปอัดรายการ กลายเป็นว่าเด็กน้อยทั้งสองต้องอยู่ในบ้านเพียงลำพัง
"อย่าแกล้งน้องนะมุนบิน" แจจุงว่า มุนบินโบกมือลาคุณแม่คนสวยก่อนจะเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ซองอุงนั่งจดๆจ้องๆกับช๊อกโกแลตในมือ
เสียงประตูใหญ่ปิดลงพร้อมกับมุนบินที่ก้าวเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว
"ไม่กินล่ะซองอุง" ผู้เป็นพี่เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าช๊อกโกแลตในกล่องยังไม่พร่องลงไปแม้แต่น้อย
"มันมีห้าชิ้นน่ะฮะ ผมไม่รู้จะแบ่งยังไง" ซองอุงเอ่ย
"ก็นี่ไงสีน้ำตาลคนละสองชิ้น แล้วสีขาวเราแบ่งกินกันคนละครึ่งนะ"
เด็กน้อยพยักหน้า ก่อนจะลงมอจัดการกับช๊อกโกแลตตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย ผู้เป็นพี่ยิ้มออกมาบางๆ
รอยสีชมพูที่ต้นคอขาวยังไม่จางหายไปไหน เจ้าของรอยนั่นคลี่ยิ้มออกมากว้างขึ้น
เมื่อไหร่เราทั้งคู่จะโตนะซองอุง...
ช๊อกโกแลตกล่องนั้นถูกจัดการโดยเด็กน้อยทั้งสองเรียบร้อยแล้ว กล่องผ้าไหมสีม่วงถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา
"พี่ฮะ ผมง่วง" ซองอุงเอ่ย มือเล็กยกขึ้นปิดปากหาว
"อืม พี่ก็เหมือนกัน" มุนบินกล่าว
เดินไปตามทางเดินเพื่อจะกลับห้องตัวเอง แต่ทว่าเปลือกตาใกล้จะปิดอยู่รอมร่อ สุดท้ายก็ได้ห้องแจจุงนั่นแหละที่ใกล้ที่สุด ซองอุงกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง มุนบินที่เพิ่งตามมาที่หลังจัดแจงห่มผ้าให้ ก่อนตัวเองจะคล้อยหลับไปข้างๆซองอุงนั่นเอง
........................................
ก๊อกๆ....
5 ชม. ต่อมา หลังจากดงบังชินกิทั้งห้ากลับมาจากอัดรายการ ดูเหมือนคนอื่นๆจะต้องการพักกันเสียหมด ยูชอนกับจุนซูเข้าห้องไปแล้ว ส่วนชางมินนั่งอ่านนิยายอยู่ที่โซฟา.... เป็นธรรมดาของแม่ที่จะห่วงลูก(?????) เมื่อกลับมาแล้วไม่เห็นน้องทั้งสองร่างบางจึงตะโกนเรียกหาเสียงดัง
"มุนบิน.....ซองอุง!!!! พี่ซื้อเค้กมาฝาก~~"
"มุนบิน~~ ซองอุง~~" ชางมินหันมาถลึงตาใส่แจจุงที่ขัดการอ่านนิยายของเขา ร่างบางพอจะรู้ว่าตัวเองเป็นคนผิดจึงไม่ตะโกนต่อ แต่เรียกพ่อหมีให้ไปช่วยตามน้องชายทั้งสองแทน
แจจุงกับยุนโฮ เปิดดูทุกห้องไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ ห้องครัว ห้องจุนซู ห้องยูชอน ห้องชางมิน ห้องยุนโฮ.....แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะพบร่างเล็กๆทั้งสอง ตอนนี้ก็เหลือเพียงห้องสุดท้ายคือห้องของแจจุง
มือเรียวเคาะประตูห้องเบาๆ อยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครมาเปิดให้เสียที
"เข้าไปเลย....ไม่ต้องเคาะแล้วแจจุง" ยุนโฮพูดพลางใช้มือหนาเอื้อมจากทางด้านหลังไปบิดลูกบิดประตู...
บานประตูใหญ่ เปิดกว้าง ภาพตรงหน้าทำเอาแจจุงกับยุนโฮชะงักงัน....
คนที่รูปร่างน่าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาทั้งสองกำลังนอนกอดกันอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า แต่ดูเหมือนแจจุงจะสังเกตเห็นเศษผ้าเล็กๆตกอยู่ข้างเตียงซะแล้ว
ร่างบางถลาไปหยิบเศษผ้านั้นขึ้นมาดูทันที..... ภาพเมื่อเช้าผุดขึ้นมาให้หัวสมอง....
"มุนบิน....ซองอุง....เสื้อผ้าอยู่บนเตียงนะ อาบน้ำเสร็จแล้วมาหยิบไปใส่นะจ๊ะ"
นี่มันชุดที่เขาให้น้องๆใส่เมื่อเช้าไม่ใช่เหรอ!!!
หรือว่า...
"ยุนโฮ ไปหยิบกล่องช๊อกโกแลตเมื่อเช้ามาให้ฉันหน่อยสิ" คนสวยเอ่ยปากสั่ง คนตัวสูงพยักหน้าก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหยิบจากห้องนั่งเล่นส่งให้คนสวยตามบัญชา
กระดาษถนอมสายตาแผ่นเล็กสอดไว้ใต้สุดของตัวกล่องถูกหยิบขึ้นมาอ่าน เนื้อความเขียนด้วยภาษาญี่ปุ่นอีกเช่นเคย
'ถึงทงบังชินกิที่รัก
นี่เป็นผลงานในโครงการวิทยาศาสตร์ของพวกฉัน คาดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อพวกคุณนะ มันจะออกฤทธิ์อีก5ชั่วโมงหลังจากที่พวกคุณกินมันเข้าไป แล้วอีก24ชั่วโมงมันก็จะหมดฤทธิ์ไปเอง พวกฉันยังไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง แต่ชวนทานกันหน่อยนะคะ ด้วยรักจากแฟนคลับของคุณ
"อะไรกันเนี่ย~" แจุงอุทานเบาๆหลังจากได้อ่านข้อความในจดหมายจนจบ แจจุงหันมาสบตากับยุนโฮทันทีอย่างรู้ใจกัน ก่อนจะหันไปมอง "อดีต" เด็กน้อยทั้งสองที่ยังคงนอนอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราว
"มุนบิน!.....ซองอุง!....ตื่นเดี๋ยวนี้นะ" แจจุงนั่งลงบนเตียงหลังจากเรียกน้องๆที่หลับอยู่ ซองอุงซุกกายเข้าหามุนบินมากกว่าเดิม ทั้งคู่ที่ดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้นทำเอาแจจุงเริ่มมีน้ำโห
"เตื่นเดี๋ยวนี้น้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
ร่างเล็กปล่อยพลังเสียง 180 เดสิเบล ใส่น้องทั้งสองจนซองอุงสะดุ้งตื่นขึ้นมา ร่างบางที่ยังคงงัวเงียอยู่เขย่าแขนพี่มุนบินของเขาให้ตื่นขึ้นมาด้วย...
"พี่มุนบินฮะ....ตื่นเถอะพวกพี่ๆกลับมาแล้ว~ฮ้าววววว~"
"หื้ม~หรอ ช่างเขาเถอะ....ลงมานอนต่อดีกว่า" คนที่ยังไม่รู้สึกตัวฉุดแขนบางให้ลงนอน ซองอุงเอนกายไปตามแรงก่อนจะซุกตัวเข้ามามุนบินอีกครั้ง....
ทำไมเสื้อพี่มุนบินนิ่มจัง.....
ยังกะเนื้อคนแหน่ะ....
ซองอุงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา..... ภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มหน้าตาคล้ายพี่ยุนโฮ แถมแก้ผ้าด้วย! กำลังนอนกอดเขาอยู่ !
ร่างบางทะลึ่งพรวดออกจากอ้อมกอดของชายแปลกหน้าทันที....
"ว้ากกกกก!!!" ร่างบางตะโกนลั่นพลางกระโดดเกาะพี่แจจุงคนสวยที่ยืนอยู่ข้างเตียง เสียงตะโกนของซองอุงทำให้คนตัวโตบนเตียงลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย
"ตะโกนอะไรล่ะซองอุง พี่ยังง่วงอยู่เลยนะ..." ว่าพลางมือขวาขยี้ตาตัวเองเบาๆ เอ๋...
ทำไมมือเราใหญ่ขนานี้ล่ะ
กระจกบานใหญ่ปลายเตียงสะท้อนภาพของเด็กน้อยที่แปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มอายุประมาณ20ปีเศษให้เห็น
นั่นมัน....ตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นของมุนบิน...
....................................................
หลังจากพอสรุปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ ได้ความว่ามุนบินกับซองอุงกินช๊อกโกแลตนั่นเข้าไปจนเกลี้ยงแล้วเผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นว่าโตขึ้นเป็นหนุ่มอายุ20ต้นๆกันไปซะแล้ว
เหล่าพี่ๆวงทงบังชินกิส่ายหน้าอย่างคิดหนัก อย่างน้อยก็ยังดีละวะที่พวกเขาไม่ได้กินช๊อกโกแลตนั่นเข้าไป อายุ20กว่าๆนี่ก็แก่พอแล้ว ถ้ากินแล้วอายุ30อัพนี่คงไม่ไหว
"ยังไงก็พาน้องไปแต่งตัวก่อนเถอะ อยู่แบบนี้หนาวแย่" จุนซูเสนอ แจจุงกับยุนโฮพยักหน้ารับก่อนจะแยกย้ายพามุนบินกับซองอุงไปจัดการธุระส่วนตัว
ซองอุงเดินออกมาจากห้องของพี่แจจุงพร้อมกับถอนหายใจเบาๆอย่างเหนื่อยอ่อน.... นี่พี่แจจุงเห็นเขาเป็น ตุ๊กตารึไง ถึงเอานู่นเอานี่มาให้ลองจนแทบจะยกตู้เสื้อผ้ากันเลยก็ว่าได้ ตัวนู่นใส่ก็น่ารักตัวนี้ก็น่ารักแต่สุดท้ายก็ไม่ให้ใส่สักตัว เขาถึงต้องมาอยู่ในเสื่อยืดสีดำรัดรูปนิดๆ กับกางเกงยีนส์ตัดขาสั้นที่พี่แจจุงใส่ไม่ได้เนี่ย
"เฮ้ออออออ~~" ซองอุงถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สอง ก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะใครบางคนเอานิ้วมาจิ้มที่หลังของเขา
"เหวย!!!" ร่างบางตะโกนสุดเสียง พร้อมกับหันไปดูหน้าคนที่แกล้งเขา.... พี่มุนบินยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยชม
"น่ารักจัง....."
"เอาล่ะเว้ยเฮ้ย....พ่อหมีลูกหมีมันไม่แตกต่างกันเลยซักกะติ๊ด" ยูชอนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพูดขึ้นมาเบาๆ
"ลูกไม่หล่นไม่ไกลต้น~~"
ชางมินพูดขึ้น จุนซูพยักหน้าเห็นด้วย
"แล้วงี้น้องซองอุงจะรอดหรอ...ช็อกโกแลตจากป้ามหาภัยนั่นออกฤทธิ์ตั้ง 5 ชม.เลยนะ!"
คราวนี้ยูชอนกับชางมินพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะเริ่มตั้วงพนันกันว่าคืนนี้ น้องซองอุงจะเสร็จน้องมุนบินไหม
จะว่าไปแล้วซองอุงก็รู้สึกหนาวๆร้อนๆผิดปกติเหมือนกัน พี่มุนบินของเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำสนิทของพี่ยุนโฮดูดีไม่แพ้เจ้าของเสื้อ รอยยิ้มแปลกๆที่ส่งมาให้ทำให้รู้สึกวูบวาบเป็บพักๆ
มือเรียวจับเบาๆที่คอตัวเอง เมื่อวานพี่มุนบินบอกว่าขอจองไว้ เขาโตเมื่อไหร่จะสอนให้จบ...
จะเกิดอะไรขึ้นกับเขากันละนี่...
"พอเลยพวกนายจะแซวน้องกันไปถึงไหน" คนสวยของวงว่า พลันวงซุบซิบนินทาแตกกระเจิงทันควัน
"เดี๋ยวไปอาบน้ำแต่งตัวซะด้วย ต้องออกไปอัดรายการอีก"
"คร้าบแม่!!!!" สมาชิกทั้งวงสามสลายตัวแยกย้ายไปอาบน้ำทันควัน
"เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่ เรียกฉันว่าแม่กันอีก" แจจุงนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจนัก
"ซองอุงเป็นอะไรน่ะเรา ทำไมหน้าแดงเชียว"
"อ้ะ..เอ่อเปล่าฮะพี่แจจุง" ร่างบางตอบกลับทันควัน ใจลอยคิดถึงเรื่องเมื่อวานมากไปหน่อย
"หืม แล้วที่คอไปโดนอ่ะไรมา..."
เด็กน้อยในร่างผู้ใหญ่วัย19ไม่ได้กล่าวอะไรเพียงแต่สงสายตาไปหาชายหนุ่มผู้เป็นพี่ที่ฮัมเพลงออกจากห้องไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้
"ไม่มีอะไรฮะ.."
.........................................
ด้านมุนบินที่เพิ่งออกมาจากห้อง ก็ต้อพบกับคุณพ่อหมีที่กำลังยืนจ้องเขาตาไม่กระพริบ
"เหมือนจริงๆด้วย"
เสียงติดจะเพ้อนิดๆออกมาจากปากหยักของยุนโฮ ร่างสูงเดินเข้ามาลูบหัววน้องชายเบาๆ
"หน้าเหมือนแล้วนิสัยเหมือนด้วยรึเปล่าเนี่ย...." ยุนโฮหยอกถามอมยิ้ม
"ก็ไม่แน่หรอกครับ...." มุนบินตอบ
"ไม่แน่.....หมายความว่าไงเนี่ย?" ยุนโฮขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ
"บางทีนิสัยผมอาจจะดีกว่าพี่ยุนโฮก็ได้...." มุนบินเขยิบเข้าไปใกล้ๆร่างสูงอีกนิด แล้วกระซิบเบาๆ "คือผมไม่ชอบบังคับขืนใจใครน่ะครับ ต้องรอให้เขายอมก่อน....ไม่เหมือนพี่ยุนโฮ.......~"
ยุนโฮทึ่งนิดๆ....ในความ ....(ละไว้ในฐานเข้าใจ) ของลูกหมีของเขา รอยยิ้มบางฉาบบนในหน้าหล่อ
"จะทำอะไรก็อย่ารุนแรงให้มากนักล่ะ...."
"ผมจะพยายามครับ...." มุนบินตอบยิ้มๆ
"ยุนโฮ~~~" ร่างสูงหันไปตามเสียงเรียก คนหน้าสวยเดินเข้ามาทางด้านหลังก่อนจะลูบหัวเขาบ้าง
"จะไปกันได้รึยัง?"
"อื้อม์...ไปเลยก็ได้ " ยุนโฮบอกแจจุง ก่อนจะหันกลับมาหามุนบินที่มองพี่ๆทั้งสองอยู่ "อย่าลืมที่พี่บอกล่ะ"
"คร๊าบบบบ คุณพ่อหมี......พี่ก็เหมือนกันแหล่ะครับ.....ทีหน้าทีหลังอย่าลืมปิดประตูห้องตอน xxx กันด้วยล่ะเดี๋ยวน้องอินฮวานมาเห็นแล้วจะเสียคนหมด....."
ใบหน้าของคุณแม่คนงามซับสีเรื่อจัด ส่วนคุณพ่อหหมีได้แต่ยิ้มแห้งๆ ฝ่ามือเรียวของคนสวยฟาดเข้าที่หลังเต็มๆ
"เมื่อวานไม่ได้ล๊อกประตูเร๊อะ"
"โถ่แจจุงอ่ะ!!!"
..................................................
เสียงถกเถียงของคุณพ่อหมีกับคุณแม่เบาลงจนเงียบลงไปในที่สุด มุนบินรีบเดินหาคนที่ตัวเองตีตราจองไว้เหมือนวานทันที
"ซองอุง อยู่ไหนน่ะ" ร่างสูงเอ่ยถาม เมื่อหาตัวร่างบางไม่พบในห้องนั่งเล่น
ร่างบางที่แอบอยู่หลังประตูห้องของตนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถ้าเป็นแต่ก่อนป่านนี้คงวิ่งไปหาพี่มุนบินแล้ว แต่ตอนนี้...
"พี่ขอจองไว้ก่อนนะ.."
คำที่พี่มุนบินเอ่ยเมื่อวานยังคงดังก้องอยู่ในสมอง ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ดวงหน้าขาวที่ละม้ายคล้ายแจจุงยิ่งแดงระเรื่อ พลันเสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างหู
"เจอตัวแล้ว..."
ซองอุงไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับ เพราะรู้สึกถึงเจ้าของเสียงที่อยู่ด้านหลังเขา..... ใบหน้าที่แดงแล้วนยิ่งแดงหนักเข้าไปใหญ่ เมื่อเห็นคนร่างบางข้างหน้านิ่งเงียบไม่พูดอะไรมุนบินยิ่งได้ใจ
"หลบหน้าพี่หรอ?" เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง ซองอุงส่ายหน้ารัว
"ปะ..เปล่า....ไม่ใช่นะฮะ..."
"หรอ....." รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉาบที่ใบหน้าของมุนบิน มือหนาพลิกร่างของคนตรงหน้าให้กันมาสบสายตากัน
"หน้าแดง?.....ไม่สบายหรอเรา?" พูดจบหน้าผากมนของทั้งคู่ก็แตะกัน.... ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึง 5 ซม. ด้วยซ้ำ คนร่างบางหลับตาปี๋ด้วยความกลัวทันที....
กลัวว่าพี่มุนบิน จะเอาจริงขึ้นมา...
"ตัวก็ร้อนด้วย....ไปนอนพักดีไหม?...เดี๋ยวพี่นอนเป็นเพื่อน"
...................................................
ร่างสูงจับร่างบางเอนกายลงบนเตียงนุ่มก่อนจะเปิดโคมไฟส่องแสงสีส้มสลัวแทนหลอดฟูออเรเซนต์ส่องจ้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วปิดไฟ ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความมืดและเงียบสนิท เห็นเพียงแสงไฟจากบรรดาตึกเบื้องล่างเท่านั้น
ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้ร่างสูง พยายามข่มตาลงนอนหลับแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อมุนบินขยับตัวเข้ามาใกล้ ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ
ไม่ได้นะซองอุง นายคิดอะไรอยู่เนี่ย พี่มุนบินก็นอนเฉยๆเท่านั้นเอง เขาไม่ทำอะไรนายหรอก นอนซะสิ...กล่าวกับตัวเองในใจก่อนจะพยายามข่มตานอนอีกครั้ง..
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ จู่ๆร่างสูงที่นอนอยู่เคียงข้างก็จับร่างบางที่กำลังนอนหลับอย่างไร้เดียงสาให้นอนหงายอย่างแผ่วเบาเกรงว่าคนข้างๆจะตื่น ก่อนตัวเองจะคร่อมกายอีกฝ่ายไว้
ดวงหน้าขาวละมุนหน้าหลงไหล ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอออกเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวเพ้อละเมอ
"พี่มุนบิน"เอ่ยชื่อของผู้เป็นพี่ออกมา ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกริ่ม ฝันถึงพี่เหรอซองอุง...
ริมฝีปากหยักทาบทับกดลงบนเรียวปากบางนุ่ม ปลายลิ้นอุ่นแทรกเข้าไปในโพรงปากบาง ไล่เก็บเกี่ยวความหอมด้วยปลายลิ้นจากไรฟันขาวไปถึงโพรงปากหวานล้ำ รสช๊อกโกแลตที่กินเข้าไปเมื่อเช้ายิ่งปลุกอารมณ์ที่คุกรุ่นในพุ่งสูงขึ้น
"อื้อ~" ร่างบางครางอือ ในลำคอ... หากแต่ก็ตอบสนองการรุกรานจากร่างสูงเช่นกัน ก่อนริมฝีปากหยักจะถอนออกแล้วระดมจูบลงไปบนใบหน้าขาวของคนข้างใต้
"อื้ม~ ฮิฮิ.....ฮ่ะ....ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" ลิ้นร้อนลากผ่านลำคอขาว ทำเอาซองอุงที่กำลังฝันว่ามีลูกแมวเลียคอ หัวเระาออกมาน้อยๆดูน่ารักน่ากิน(?) ในสายตาของมุนบินเป็นอย่างมาก ร่างสูงยิ้มกรุ่มกริ่ม ก่อนมือหนาจะค่อยๆเลิกเสื้อยืดรัดรูปของซองอุงขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบนวลเนียนน่าสัมผัส
มุนบินเปลี่ยนอากัปทันที เขาเลื่อนใบหน้าให้ต่ำลงไปยังหน้าท้องน้อยของร่างบางก่อนจะค่อยๆไล่ลิ้นเลียขึ้นมา มือหนาก็คอยเบิกทางเสื้อรัดรูปถูกเลิกสุงขึ้นไปอีก จนเห็นหน้าอกแบนราบมีติ่งสีชมพูสองติ่งอยู่ด้านละเม็ด
นิ้วเรียวเขี่ยมันเบาๆจนแข็งเป็นไต..... จากนั้น......
เรียวปากทาบทับลงบนยอดอกสีสวย ดูดเม้มส่วนที่แข็งขืนทั้งดุนทั้งดัน ส่งผลให้ร่างบางที่กำลังหลับไหลสะดุ้งตื่นขึ้น เมื่อปลายลิ้มชื้นไล่เลียสัมผัสยอดอกตน
"พี่จะทำอะไร..."กล่าวออกมาเบาๆ ลมหายใจติดขัด แม้เพิ่งตื่นจากนิทราแต่ทว่าดูเหมือนความรู้สึกแปลกๆกำลังเกิดขึ้นทั่วอณูในขณะที่ร่างสูงกำลังปลุกเร้า
"สอนต่อจากเมื่อวานไง..." ชายหนุ่มว่าพลางละริมฝีปากออก ก้มหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนปะทะใบหูนิ่มชวนให้รู้สึกอ่อนระทวย
"เป็นของพี่นะซองอุง..."
"พ....พี่มุนบิน!...อ...อย่า..ไม่เอานะ"
ร่างบางร้องประท้วง ยิ้มของมุนบินเท่านั้นคือคำตอบ มือหนาเริ่มรุกรานไปยังขาอ่อนของซองอุงลูบไล้จนคนร่างบางรู้สึกแปลกๆ...
"มะ....ไม่นะ....ไม่เอานะ..." ซองอุงขัดขืนทุกวิถีทาง มือบางปะป่ายไปทั่ว... จนคนร่างสูงต้องรวบมือเล็กๆนั่นขึงไว้เหนือศีรษะให้พ้นทาง
"เราโตกันแล้วนะซองอุง.....จำไม่ได้รึไงว่าเราสัญญาอะไรกันไว้?"
"ม....ไม่ได้....ไม่ได้ฮะ...."
"ไม่ได้งั้นหรอ...." มุนบินยิ้มเจ้าเล่ห์.... "งั้นพี่จะทบทวนความจำให้เอง"
มือหนาค่อยๆรูดซิป กางเกงยีนส์ตัวสั้นออก แล้วบีบเบาๆที่ส่วนนั้นจนร่างบางสะดุ้งเฮือก
"อ๊ะ......"
"พี่บอกว่า....พี่จองเราไว้....เพราะฉะนั้นตรงนี้...." มุนบินจูบแก้มนวล
"เป็นของพี่..."
"ตรงนี้" มุนบินจูบจมูกมน "ก็ต้องเป็นของพี่ "
"ตรงนี้" ริมฝีปากหยักงับใบหูเล็กๆ "ก็ต้องเป็นของพี่"
"ตรงนี้" มุนบินเลื่อนริมฝีปากลงมายังหน้าอกซ้ายของซองอุงที่สั่นด้วยแรงเต้นของหัวใจ แล้วประทับริมฝีปากลงไปเบาๆ
"หัวใจของซองอุง ร่างกายของซองอุง ต้องเป็นของพี่ มุนบินคนนี้แต่เพียงผุ้เดียว"
"ซองอุง เป็นของพี่ได้ไหม" เอ่ยน้ำเสียงเว้าวอน ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตราวกับหาคำตอบนั่น ผิวกายขาวของคนตัวเล็กแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูเรื่อด้วยความอาย
"ผ...ผมยินดีฮะ...ยินดีเป็นของพี่..."
...............................................
ริมฝีปากบางพลั้งเผลอเอ่ยคำหน้าอายออกไป ร่างสูงกดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะจัดแจงร่นเสื้อยืดที่ร่างบางสวมออกไปให้พ้นทาง โอบเอวร่างบางให้แนบชิดกับตนมากขึ้น ริมฝีปากหยักบรรจงบดเบียดเรียวปากบางที่ออกจะบวมนิดๆแต่เย้ายวนใจ ฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มสุดขึ้นลงไปมาจนสุดที่ขอบกางเกง
กางเกงยีนส์ทั้งชั้นในถูกร่นลงไปเผยให้เห็นเรียวขา ฝ่มือร้อนลูบไล้ไปมาจนรู้สึกร้อนวาบ มุนบินจัดการโยนกางเกงขาสั้นออกไปกองกับพื้นห้องตอนนี้ร่างตรงหน้าอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
สวย....
คำเดียวเท่านั้นที่เขานึกออก
มือร้อนกอบกุมส่วนอ่อนไหวของซองอุงก่อนจะขยับไปมาเล็กน้อย ให้คนข้างล่างรู้สึกตื่นตัว ก่นอจะเริ่มปลดเสื้อผ้าของตนเองบ้าง จนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าเท่านั้นที่บดเบียดสัมผัสกันอย่างแนบชิด
ร่างสูงละมือจากส่วนอ่อนไหวของร่างบาง ทว่าใช้ของตนเองทาบทับแทน สะโพกหนาส่ายเบาๆบนกายของร่างบาง ริมฝีปากหนักไล่ระดมจูบไปทั่วใบหน้า ก่อนจะไล่ลิ้นร้อนลงมาเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องน้อยที่ทำให้ร่างบางรู้สึกเสียววาบอย่างบอกไม่ถูก
"อ้ะ..อื้อ..พี่" เสียงครางหวานส่งเสียงออกมาเบาๆ ปลายลิ้นร้อนไล่เลียลงมาถึงเรียวขาขาว เรื่อยลงมาจนถึงส่วนอ่อนไหว ปลายลิ้นชิ้นแตะส่วนนั้นเบาๆทำให้ร่างบางสั่นวาบไปทั้งตัว โพรงปากชื้นเข้าครอบครองส่วนหน้าเรียวลิ้นไล่ขึ้นลงตามความยาวเรียกเสียงครางหวานหูจากร่างบางได้เป็นอย่างดี
"พี่ฮะ..ผมจะ..ไม่ไหว" แม้ยังเด็ก แม้ไม่เคยรู้ว่าสัมผัสทางกายเป็นอย่างไร แต่กับรู้สึกเคลิ้บเคลิ้มไปกับการกระทำ อารมณ์ปรารถนาเพิ่มสูงขึ้น
"พี่ฮะ..ผมจะ..ไม่ไหว" แม้ยังเด็ก แม้ไม่เคยรู้ว่าสัมผัสทางกายเป็นอย่างไร แต่กับรู้สึกเคลิ้บเคลิ้มไปกับการกระทำ อารมณ์ปรารถนาเพิ่มสูงขึ้น ฝ่ามือที่เว้นว่างกลับมาสัมผัสเรือนกายบอบบางอีกครั้ง เค้นเบาๆบริเวณสะโพกนุ่มปลายนิ้วเรียวไล่ลงมาตามร่องเนินเนื้อนิ่ม ก่อนจะเริ่มรุกรานช่องเนื้อนุ่มด้านหลัง
นิ้วเรียวค่อยๆสอดใส่ไปยังช่องทางเล็กๆ ซองอุงครางเบาๆด้วยความเจ็บปวด.... นิ้วแรกของมุนบินควานไปมาเพื่อขยายช่องทางจะได้ลดความเจ็บปวด... จากนิ้วแรกเป็น2 เป็น3 มุนบินค่อยๆขยับนิ้วเข้าออกช้าๆก่อนจะเร็วและแรง.... ร่างบางที่อยู่ข้างใต้ดูเหมอืนกำลังจะเสร็จแล้ว.... แต่มุนบินไม่ปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้นหรอก...
ร่างสูงถอนนิ้วออกจากร่างบางทันที แล้วนอนแผ่ลงไปข้างๆซองอุงที่นอนตัวแข็งอยู่.... ความรู้สึกมันทั้งค้างคา ..... ที่สุดของที่สุดก็คือ อยากให้พี่มุนบินสานต่อให้จบ...
"ฮ๊า~....พี่มุน....บิน...." เสียงหวานดีงขึ้นเบาๆ หน้าอกบางกระเพื่อมตามแรงหอบ... คนโดนเรียกทำหุทวนลมยังคงนอนแผ่ต่อไป
"พี่มุนบิ...น...."
"ก็ซองอุงจะไปก่อนคนเดียว......พี่ไม่ยอมหรอก...." ว่าแล้วก็หันหลังไปอีกด้าน....
ด้านที่ซองอุงจะไม่มีวันได้เห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์นั่นเอง
...................................................
เรือนกายบางสั่นระริก ทรมานเหลือเกิน...อยากปลดปล่อย...
"มุนบิน..." เสียงหวานที่ข่มไว้ไม่ให้สั่นไปตามร่างกายตนเองเรียกชื่ออีกคนโดยไม่มีคำว่าพี่นำหน้า...
"ช่วยที...ได้โปรด..." ซองอุงว่าน้ำเสียงเว้าวอน อ้อนแบบนี้มีหรือมุนบินจะทนไหว...
มุนบินหันมามองคนที่นอนอยู่ด้านข้าง.... พลางถอนหายใจเบาๆ พลันร่างบางที่สั่นระริกอยู่ก็ถูกยกขึ้นมาอยุ่บนตัวของร่างสูง มือหนาเกลี่ยผมที่ตกลงมาขึ้นทัดหูเล็กๆ เชยคางมนขึ้นก่อนจะดึงลงมาประทับริมฝีปาก
"แน่ใจนะ?"
"อื้ม~ ......" ร่างบากบิดกายเร้า ก่อนจะถูกผลักลงไปกับเตียง ร่างสูงพลิกกายของซองอุงให้นอนคว่ำ ก่อนจะส่งลิ้นร้อนๆไปทักทายช่องทางที่เปียกเยิ้ม
ลิ้นร้อนควานวนภายในตัวของซองอุง ร่างบางส่งเสียงร้องออกมาเป็นระยะๆน่าฟัง....
ร่างบางไม่เข้าใจซักนิดว่าตนเองส่งเสียงร้องน่าเกลียดแบบนั้นไปได้อย่างไร มุนบินก็เช่นกัน.... ต้องเป็นเพราะช็อกโกแลตนั่นแน่ๆ ที่ไม่ได้ทำให้พวกเขาแค่โตขึ้น....
หากแต่ ปลุกอารมณ์ของพวกเขาด้วย~
มุนบินถอนลิ้นออกจากช่องทางนั้นช้าๆ พลางเลื่อนกายขึ้นไปจูบริมฝีปากบนเบาๆ
"พร้อมแล้วนะ?" ร่างสูงกระซิบเบาๆ
แกนกายร้อนค่อยๆสอดเข้ามาในช่องเนื้อนุ่ม ร่างบางบิดตัวครางลั่นด้วยความเจ็บ ผวาโอบกอดผู้พี่แน่น ปลายเล็บจิกลงบนหลังร่างสูงเพื่อระบายอารมณ์ที่พุ่งสูง
"อย่าเกร็ง ไม่งั้นมันจะเจ็บนะ"
ผนังภายในบีบรัดแกนเนื้อร้อนแน่น ชายหนุ่มเค้นคลึงสะโพกมนให้ซองอุงรู้สึกผ่อนคลาย แกนกายค่อยๆเข้าไปลึกขึ้นจนเข้าไปสะกิดจุดกระสัน ทำให้ร่างบางร้องครางขึ้นมาอีกครั้ง
"ม...มุนบิน...มันเจ็บ..." ซองอุงว่าเสียงปร่า
"อดทนอีกนิดนะ...เดี๋ยวจะมีความสุขเอง..." มุนบินตอบพลางกระแทกตัวเข้าไปอีกครั้ง
เสียงหวีดครางเครืออย่างสุขสมดังลั่นไปทั่วห้องกว้างเมื่อสองเรือนกายสอดประสาน ร่างกายกระตุกเกร็งปล่อยน้ำรักสีขาวเปรอะเปื้อนไปทั่ว ภายในกายร้อนวาบเมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากภายในที่ร่างสูงปลดปล่อยมาเช่นกัน
"แฮ่ก แฮ่ก...." ร่างบางหอบตัวโยน ในขณะที่ร่างสูงถอนกายออก มือหนาตวัดรัดร่างบางเข้าสู่อกกว้าง จมูกโด่งกดลงไปศีรษะเล็ก กลิ่นเหงื่อบวกกับกายหอมๆโชยออกมาเบาๆ มุนบินยิ้มบางกับซองอุงที่ดวงตาปรือลงเล็กน้อย
"ง่วงแล้วหรอ?..."
"ฮะ...." ร่างบางพยักหน้าเล็กน้อย
"ไม่ทำต่อหรอ?"
"คนบ้า!" ร่างบางถลึงตาใส่แทบจะในทันที
"เอ้า...ก็เราเหลือเวลาอีกแค่ ....4ชม.เอง.." มุนบินยังคงเซ้าซี้ร่างบางต่อ
"แต่ผมง่วงมากเลยฮะ..... ถ้าพี่อยากทำ งั้นไว้อีก 10 ปีแล้วกันนะ ฮ้าววว~~"ปากบางหาววอดๆ ก่อนจะหันมาซุกกายกับหน้าอกของร่างสูงแบบอ้อนๆ
"โอเคๆ....อีก 10ปีนะ....ถ้าผิดสัญญาล่ะน่าดู"
มุนบินหยิกแก้มใส ก่อนจะรัดเอวบางให้แนบชิดยิ่งไปอีก และแล้ว ทั้งห้อง ก็กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง....
........................................................
แสงแดดอ่อนๆยามเช้าส่องลอดเข้ามาในตัวห้องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ปลูกให้เด็กน้อยผู้พี่ตื่นขึ้นจากนิทรา
เด็กน้อยหาวหวอดๆ บิดขี้เกียจเล็กน้อย กระจกเงาสะท้อนภาพของเด็กชายวัย10ปีเศษเท่านั้น
ข้างกายคนตัวเล็กยังคงนอนหลับสนิท โดยที่ร่างกายกลับเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วเช่นกัน เรือนผมสีดำนิ่มถูกเกลี่ยให้เข้าที่เข้าทาง ริมฝีปากบรรจงกดลงที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา
จะตอนนี้ หรืออีกกี่สิบปีก็ไม่สำคัญ อย่างน้อยมุนบินคนนี้ก็รู้แล้วล่ะว่า คนที่หัวใจต้องการคือใคร...
คนตัวเล็กลืมตาขึ้นช้าๆ สบตาคนเป็นพี่อย่างไร้เดียงสา มุนบินคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
"อรุณสวัสดิ์ซองอุงของพี่"
THE END
Lozan Talk~
แฮ่ๆ-O- เหนื่อยมาก สำหรับฟิคหื่นเรื่องนี้..... คราวนี้จะว่าโชตะก็ไม่ได้.... เพราะมันโตๆกันแล่วววว~~
ฟิคเฉพาะกิจที่มีต่อภาค 2 ได้ก็เพราะ(เจ๊ขิง)ผีเสื้อของแจจุง (ขอเผาหน่อยนะเจ๊) รีเควสมา....แถมกำชับมาด้วยว่า "ถ้าไม่แต่งให้เสร็จภายในสามวัน บู๊ทแกจบไม่สวยแน่!"
โอ้จอร์จ.... พี่น้ำ กะน้องซานจึงนั่งมาราธอน เขียนฟิคนี้ถึง 5 ชม. กรี๊ดกร๊าดกะความหื่นความป้าของตัวเอง 555+
ตอนเขียนก็ดันขึ้นดิสรูปน้องๆทั้งสอง ทำเอาต้องสูดยาดมกันเลยทีเดียว~
โชตะจงเจริญ~~~~
ปล. พบกับพวกเรา ป้าหื่นๆทั้งสองคนได้ที่ บู๊ท #004 ที่งานKpop น้อ~~~~
[M]il2aio Talk~
5ชั่วโมงครับท่านผู้ชม เช้ายันบ่าย ไม่เข้าใจตัวเองเล้ยยย
วันก่อนยังบ่นกับตัวเองอยากตายๆ ไปๆมาๆมาแต่งโชตะกับน้องเขาซะงั้นน่ะ
ยังไงก็ต้องขอบคุณ(ขิง)ผีเสื้อของแจจุง ที่รีเควสมานะจ้ะ โอย กลัวบู๊ทถล่มมากจึงต้องรีบเขียนตามบัญชา
ใครสนใจจะกินช๊อกโกแลตมั่ง 555+
วันเสาร์เจอกันบู๊ท #004 นะคะ
ข้อควรปฏิบัติ...
-เขย่าก่อนอ่าน..
-แช่เย็นเพื่อความสนุก
-ป้าๆ ที่รู้ตัวว่าเป็นโรคหัวใจ Y..... เวลาอ่านควรมียาดมไว้ในมือ... (เอ้า สูดดม...สูดดม)
และสุดท้ายนี้ ขอให้ความโชตะจงสถิตกับท่านนนนนนนน ส๊าธุ~
ฟิคผิดศีลธรรม(นิดๆ)....ถ้าหากท่านมีศีลธรรมอันดีงาม.....
ฟิคนี้ไม่เหมาะกับท่านนะคะ^O^
ด้วยรักและห่วงใย
Zankung+ [M]il2aio
--------------------------------------------------------------------------
ความเดิมตอนที่แล้ว...
ก็เด็กมันยั่ว.....เลยหลวมตัวรัก~ 2
กิ๊งก่อง~
เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น แจจุงชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว ตอนนี้คุณแม่บ้านดงบังชินกิกำลังง่วนอยู่กับแกงกิมจิของสามีสุดที่รักจึงไม่ว่างไปเปิดประดู ร่างบางส่งเสียงเรียกน้องมุนบินไปรับของแทนทันทีที่ร่างเล็กๆนั่นเดินสวนมา
"มุนบิน....ไปดูสิใครกดออดที่หน้าบ้าน" มือเรียวที่ถือทัพพีชี้ไปยังประตู คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจก่อนจะวิ่งไปตามที่คุณแม่สั่ง
เสียงออดยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คนตัวเล็กที่ได้สมญาว่าเป็นลูกชายคนโตของบ้านแทนพี่จุนซูเปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว
"ห้อง1104ใช่มั้ยครับ" บุรุษไปราณีย์ถาม มุนบินพยักหน้ารับเบาๆ
"นี่พัสุดจากญี่ปุ่นครับ ช่วยเซ็นรับตกนี้ด้วยครับ" ชายหนุ่มส่งปากกาให้เด็กน้อย มุนบินเซ็นชื่อรับตามที่บุรุษไปรษณีย์ชี้ลงบนกระดาษ ก่อนจะปิดประตูห้องเรียบร้อยพลางวิ่งเอาของไปให้แจจุง
"นี่ฮะพี่แจจุง" คนตัวเล็กว่าพลางส่งกล่องกระดาษในมือให้พี่คนสวย หลังจากที่แจจุงจัดการกับแกงกิมจิในหม้อเรียบร้อยแล้ว
มือเรียวหยิบกล่องกระดาษขึ้นมา หน้ากล่องจ่าหน้าถึงพวกเขาเป็นภาษาอังกฤษ แต่ระบุชื่อผู้ส่งไว้เป็นตัวคาตาคานะ
'โลซาน กับ มิไรโอะ'
คนสวยอ่านออกเสียงออกมาเบาๆ แปลก...ถ้าเป็นแฟนคลับก็น่าจะส่งไปที่บริษัทสิ แจจุงจับกล่องนั้นเขย่าเบาๆ ได้ยินแต่เสียงขลุกขลักๆ ดีแล้วล่ะที่ไม่ใช่เสียงนาฬิกา ใครจะบ้าขนาดส่งระเบิดมาให้ทงบังชินกิล่ะ
"มุนบินอยากรู้มั้ยอะไรอยู่ข้างใน" แจจุงถามเด็กน้อยพยักหน้ารับ
"งั้นเรามาแกะกันเถอะ"
กล่องผ้าไหมสีม่วงขนาดย่อมปรากฏให้เห็นในสายตาเหล่าสมาชิกวงทงบังชินกิที่อยู่ระหว่างการรับประทานอาหารเช้า ดูเหมือนชางมินจะตื่นเต้นกับการแกะกล่องเป็นพิเศษ มีหรือคนอย่างชางมินจะพลาด ได้กลิ่นแบบนี่ช๊อกโกแลตไม่ผิดแน่!!! แจจุงเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นช๊อกโกแลตสีน้ำตาลเข้มสี่ชิ้น อีกชิ้นหนึ่งเป็นไวท์ช๊อกโกแลตสีขาวอยู่ตรงกลสง ดูเหมือนรูปร่างจะเป็นรูปหัวใจธรรมดา
"พี่แจจุง ผมอยากกิน" ชางมินร้องขึ้นมา มือเรียวตั้งท่าจะหยิบช็อกโกแลตในกล่องนั่น ทว่า...
เพี๊ยะ!
ยุนโฮตีมือน้องชายของวง จนคนถูกตีร้องโอย ชางมินหดมือกลับทันทีอย่างรู้หน้าที่
"กินไม่ได้หรอกนะชางมิน" แจจุงพูดยิ้มๆ
"พวกเราต้องไดเอ็ทเป็นเวลา 3 เดือน...."
เท่านั้นล่ะ จุนซูกับยูชอนที่นั่งอยู่อีกฝั่งถึงกับร้องครางด้วยควมเสียดายขึ้นมาทันที โลมาน้อยซุกเข้าอ้อมอกของเฮียมิค ทั้งสองปลอบประโลมใจกันอย่างน่าหมั่นไส้
"ใจร้ายที่สุดเลยเนอะยูชอน.....คุณโลซานกะคุณมิไรโอะเนี่ย"
"ช่ายยยย ช็อกโกแลตกล่องสวย แถมข้างในน่ากินขนาดนี้....พวกเรากินไม่ไดแล้วจะให้ใครกินล่ะ"
"งั้นผมกับซองอุงจะกินเองครับ" เด็กน้อยที่อยู่ถัดไปจากโลมากับไก่ยกมือขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววับ ก็เป็นเด็กนี่นา....เห็นขนมก็ต้องอยากกินเป็นธรรมดา
"ให้ผมกับพี่มุนบินกินเถอะนะฮะ....." ซองอุงช่วยขอร้องอีกแรง...
"แต่พี่แจจุง! แช่ตู้เย็นเอาไว้ก็ได้อะ คุณโลซานกับคุณมิไรโอะอุตส่าห์ส่งมาให้พวกเราเลยนะ!!!" ชางมินตะโกนเสียงดังด้วยความงกไม่ยอมน้องชายตัวเล็กๆทั้งสอง
"เจ้าบ้า นายอายุเท่าไหร่แล้วถึงจะแย่งเด็กกินฮึ ได้ฉันให้นายกินก็ได้ แต่นายต้องลดน้ำหนักของนายให้เหลือ55ภายในหนึ่งนาที ทำได้มั้ยล่ะ" คุณแม่คนสวยของวงตวาดแว้ดใส่ลูกชาย เสาไฟฟ้าน้อยของบ้านได้แต่มองช๊อกโกแลตกล่องนั้นตาละห้อย
"แต่คุณแม่ครับ ช๊อกโกแลตมันทำให้คนกินมีอารมณ์รุนแรงนะครับคุณแม่" ชางมินยังไม่วายขุดเหตุผลร้อยแปดพันเก้าขึ้นมาเพราะหวังจะกินให้ได้
"แล้วนายอยากอารมณ์รุนแรงรึไง แค่นี้จุนกิก็มาบ่นกับฉันว่าเจ็บสะโพกอยู่ทุกวันๆ รุนแรงพอแล้วมั้งนาย เงียบไปเลยแล้วกินเข้าเช้าซะ!!" คราวนี้ชางมินก็เงียบลงจริงๆ จุนกินะจุนกิ ไม่น่าเลย ช๊อกโกแลตจ๋าT^T
กลายเป็นว่าช๊อกโกแลตกล่องน้อยก็ตกอยู่ในมือมุนบินกับซองอุงเป็นที่เรียบร้อย...
เด็กน้อยทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะ รวบช้อนตรงหน้าแล้วปีนลงจากเก้าอี้ทันที
"อ้าวจะไปไหนล่ะมุนบิน ซองอุง....อิ่มแล้วหรอ?" แจจุงถามขึ้นเมื่อเห็นเด็กน้อยทั้งสองตั้งท่าจะชิ่ง
"พวกเราอิ่มแล้วครับ กำลังจะไปกินช็อกโกแลตกัน" มุนบินตอบ
"กลัวพี่ชางมินแย่งฮะ" ซองอุงที่จับชายเสื้อของมุนบินพูดขึ้น ก่อนเด็กทั้งสองจะรีบวิ่งหนีเมื่อชางมินถลึงตาใส่
............................................................
หลังจากเสร็จศึกแย่งชิงช๊อกโกแลตกันบนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาที่สมาชิกวงทงบังชินกิต้องออกไปอัดรายการ กลายเป็นว่าเด็กน้อยทั้งสองต้องอยู่ในบ้านเพียงลำพัง
"อย่าแกล้งน้องนะมุนบิน" แจจุงว่า มุนบินโบกมือลาคุณแม่คนสวยก่อนจะเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ซองอุงนั่งจดๆจ้องๆกับช๊อกโกแลตในมือ
เสียงประตูใหญ่ปิดลงพร้อมกับมุนบินที่ก้าวเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว
"ไม่กินล่ะซองอุง" ผู้เป็นพี่เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าช๊อกโกแลตในกล่องยังไม่พร่องลงไปแม้แต่น้อย
"มันมีห้าชิ้นน่ะฮะ ผมไม่รู้จะแบ่งยังไง" ซองอุงเอ่ย
"ก็นี่ไงสีน้ำตาลคนละสองชิ้น แล้วสีขาวเราแบ่งกินกันคนละครึ่งนะ"
เด็กน้อยพยักหน้า ก่อนจะลงมอจัดการกับช๊อกโกแลตตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย ผู้เป็นพี่ยิ้มออกมาบางๆ
รอยสีชมพูที่ต้นคอขาวยังไม่จางหายไปไหน เจ้าของรอยนั่นคลี่ยิ้มออกมากว้างขึ้น
เมื่อไหร่เราทั้งคู่จะโตนะซองอุง...
ช๊อกโกแลตกล่องนั้นถูกจัดการโดยเด็กน้อยทั้งสองเรียบร้อยแล้ว กล่องผ้าไหมสีม่วงถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา
"พี่ฮะ ผมง่วง" ซองอุงเอ่ย มือเล็กยกขึ้นปิดปากหาว
"อืม พี่ก็เหมือนกัน" มุนบินกล่าว
เดินไปตามทางเดินเพื่อจะกลับห้องตัวเอง แต่ทว่าเปลือกตาใกล้จะปิดอยู่รอมร่อ สุดท้ายก็ได้ห้องแจจุงนั่นแหละที่ใกล้ที่สุด ซองอุงกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง มุนบินที่เพิ่งตามมาที่หลังจัดแจงห่มผ้าให้ ก่อนตัวเองจะคล้อยหลับไปข้างๆซองอุงนั่นเอง
........................................
ก๊อกๆ....
5 ชม. ต่อมา หลังจากดงบังชินกิทั้งห้ากลับมาจากอัดรายการ ดูเหมือนคนอื่นๆจะต้องการพักกันเสียหมด ยูชอนกับจุนซูเข้าห้องไปแล้ว ส่วนชางมินนั่งอ่านนิยายอยู่ที่โซฟา.... เป็นธรรมดาของแม่ที่จะห่วงลูก(?????) เมื่อกลับมาแล้วไม่เห็นน้องทั้งสองร่างบางจึงตะโกนเรียกหาเสียงดัง
"มุนบิน.....ซองอุง!!!! พี่ซื้อเค้กมาฝาก~~"
"มุนบิน~~ ซองอุง~~" ชางมินหันมาถลึงตาใส่แจจุงที่ขัดการอ่านนิยายของเขา ร่างบางพอจะรู้ว่าตัวเองเป็นคนผิดจึงไม่ตะโกนต่อ แต่เรียกพ่อหมีให้ไปช่วยตามน้องชายทั้งสองแทน
แจจุงกับยุนโฮ เปิดดูทุกห้องไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ ห้องครัว ห้องจุนซู ห้องยูชอน ห้องชางมิน ห้องยุนโฮ.....แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะพบร่างเล็กๆทั้งสอง ตอนนี้ก็เหลือเพียงห้องสุดท้ายคือห้องของแจจุง
มือเรียวเคาะประตูห้องเบาๆ อยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครมาเปิดให้เสียที
"เข้าไปเลย....ไม่ต้องเคาะแล้วแจจุง" ยุนโฮพูดพลางใช้มือหนาเอื้อมจากทางด้านหลังไปบิดลูกบิดประตู...
บานประตูใหญ่ เปิดกว้าง ภาพตรงหน้าทำเอาแจจุงกับยุนโฮชะงักงัน....
คนที่รูปร่างน่าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาทั้งสองกำลังนอนกอดกันอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า แต่ดูเหมือนแจจุงจะสังเกตเห็นเศษผ้าเล็กๆตกอยู่ข้างเตียงซะแล้ว
ร่างบางถลาไปหยิบเศษผ้านั้นขึ้นมาดูทันที..... ภาพเมื่อเช้าผุดขึ้นมาให้หัวสมอง....
"มุนบิน....ซองอุง....เสื้อผ้าอยู่บนเตียงนะ อาบน้ำเสร็จแล้วมาหยิบไปใส่นะจ๊ะ"
นี่มันชุดที่เขาให้น้องๆใส่เมื่อเช้าไม่ใช่เหรอ!!!
หรือว่า...
"ยุนโฮ ไปหยิบกล่องช๊อกโกแลตเมื่อเช้ามาให้ฉันหน่อยสิ" คนสวยเอ่ยปากสั่ง คนตัวสูงพยักหน้าก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหยิบจากห้องนั่งเล่นส่งให้คนสวยตามบัญชา
กระดาษถนอมสายตาแผ่นเล็กสอดไว้ใต้สุดของตัวกล่องถูกหยิบขึ้นมาอ่าน เนื้อความเขียนด้วยภาษาญี่ปุ่นอีกเช่นเคย
'ถึงทงบังชินกิที่รัก
นี่เป็นผลงานในโครงการวิทยาศาสตร์ของพวกฉัน คาดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อพวกคุณนะ มันจะออกฤทธิ์อีก5ชั่วโมงหลังจากที่พวกคุณกินมันเข้าไป แล้วอีก24ชั่วโมงมันก็จะหมดฤทธิ์ไปเอง พวกฉันยังไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง แต่ชวนทานกันหน่อยนะคะ ด้วยรักจากแฟนคลับของคุณ
"อะไรกันเนี่ย~" แจุงอุทานเบาๆหลังจากได้อ่านข้อความในจดหมายจนจบ แจจุงหันมาสบตากับยุนโฮทันทีอย่างรู้ใจกัน ก่อนจะหันไปมอง "อดีต" เด็กน้อยทั้งสองที่ยังคงนอนอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราว
"มุนบิน!.....ซองอุง!....ตื่นเดี๋ยวนี้นะ" แจจุงนั่งลงบนเตียงหลังจากเรียกน้องๆที่หลับอยู่ ซองอุงซุกกายเข้าหามุนบินมากกว่าเดิม ทั้งคู่ที่ดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้นทำเอาแจจุงเริ่มมีน้ำโห
"เตื่นเดี๋ยวนี้น้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
ร่างเล็กปล่อยพลังเสียง 180 เดสิเบล ใส่น้องทั้งสองจนซองอุงสะดุ้งตื่นขึ้นมา ร่างบางที่ยังคงงัวเงียอยู่เขย่าแขนพี่มุนบินของเขาให้ตื่นขึ้นมาด้วย...
"พี่มุนบินฮะ....ตื่นเถอะพวกพี่ๆกลับมาแล้ว~ฮ้าววววว~"
"หื้ม~หรอ ช่างเขาเถอะ....ลงมานอนต่อดีกว่า" คนที่ยังไม่รู้สึกตัวฉุดแขนบางให้ลงนอน ซองอุงเอนกายไปตามแรงก่อนจะซุกตัวเข้ามามุนบินอีกครั้ง....
ทำไมเสื้อพี่มุนบินนิ่มจัง.....
ยังกะเนื้อคนแหน่ะ....
ซองอุงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา..... ภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มหน้าตาคล้ายพี่ยุนโฮ แถมแก้ผ้าด้วย! กำลังนอนกอดเขาอยู่ !
ร่างบางทะลึ่งพรวดออกจากอ้อมกอดของชายแปลกหน้าทันที....
"ว้ากกกกก!!!" ร่างบางตะโกนลั่นพลางกระโดดเกาะพี่แจจุงคนสวยที่ยืนอยู่ข้างเตียง เสียงตะโกนของซองอุงทำให้คนตัวโตบนเตียงลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย
"ตะโกนอะไรล่ะซองอุง พี่ยังง่วงอยู่เลยนะ..." ว่าพลางมือขวาขยี้ตาตัวเองเบาๆ เอ๋...
ทำไมมือเราใหญ่ขนานี้ล่ะ
กระจกบานใหญ่ปลายเตียงสะท้อนภาพของเด็กน้อยที่แปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มอายุประมาณ20ปีเศษให้เห็น
นั่นมัน....ตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นของมุนบิน...
....................................................
หลังจากพอสรุปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ ได้ความว่ามุนบินกับซองอุงกินช๊อกโกแลตนั่นเข้าไปจนเกลี้ยงแล้วเผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นว่าโตขึ้นเป็นหนุ่มอายุ20ต้นๆกันไปซะแล้ว
เหล่าพี่ๆวงทงบังชินกิส่ายหน้าอย่างคิดหนัก อย่างน้อยก็ยังดีละวะที่พวกเขาไม่ได้กินช๊อกโกแลตนั่นเข้าไป อายุ20กว่าๆนี่ก็แก่พอแล้ว ถ้ากินแล้วอายุ30อัพนี่คงไม่ไหว
"ยังไงก็พาน้องไปแต่งตัวก่อนเถอะ อยู่แบบนี้หนาวแย่" จุนซูเสนอ แจจุงกับยุนโฮพยักหน้ารับก่อนจะแยกย้ายพามุนบินกับซองอุงไปจัดการธุระส่วนตัว
ซองอุงเดินออกมาจากห้องของพี่แจจุงพร้อมกับถอนหายใจเบาๆอย่างเหนื่อยอ่อน.... นี่พี่แจจุงเห็นเขาเป็น ตุ๊กตารึไง ถึงเอานู่นเอานี่มาให้ลองจนแทบจะยกตู้เสื้อผ้ากันเลยก็ว่าได้ ตัวนู่นใส่ก็น่ารักตัวนี้ก็น่ารักแต่สุดท้ายก็ไม่ให้ใส่สักตัว เขาถึงต้องมาอยู่ในเสื่อยืดสีดำรัดรูปนิดๆ กับกางเกงยีนส์ตัดขาสั้นที่พี่แจจุงใส่ไม่ได้เนี่ย
"เฮ้ออออออ~~" ซองอุงถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สอง ก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะใครบางคนเอานิ้วมาจิ้มที่หลังของเขา
"เหวย!!!" ร่างบางตะโกนสุดเสียง พร้อมกับหันไปดูหน้าคนที่แกล้งเขา.... พี่มุนบินยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยชม
"น่ารักจัง....."
"เอาล่ะเว้ยเฮ้ย....พ่อหมีลูกหมีมันไม่แตกต่างกันเลยซักกะติ๊ด" ยูชอนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพูดขึ้นมาเบาๆ
"ลูกไม่หล่นไม่ไกลต้น~~"
ชางมินพูดขึ้น จุนซูพยักหน้าเห็นด้วย
"แล้วงี้น้องซองอุงจะรอดหรอ...ช็อกโกแลตจากป้ามหาภัยนั่นออกฤทธิ์ตั้ง 5 ชม.เลยนะ!"
คราวนี้ยูชอนกับชางมินพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะเริ่มตั้วงพนันกันว่าคืนนี้ น้องซองอุงจะเสร็จน้องมุนบินไหม
จะว่าไปแล้วซองอุงก็รู้สึกหนาวๆร้อนๆผิดปกติเหมือนกัน พี่มุนบินของเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำสนิทของพี่ยุนโฮดูดีไม่แพ้เจ้าของเสื้อ รอยยิ้มแปลกๆที่ส่งมาให้ทำให้รู้สึกวูบวาบเป็บพักๆ
มือเรียวจับเบาๆที่คอตัวเอง เมื่อวานพี่มุนบินบอกว่าขอจองไว้ เขาโตเมื่อไหร่จะสอนให้จบ...
จะเกิดอะไรขึ้นกับเขากันละนี่...
"พอเลยพวกนายจะแซวน้องกันไปถึงไหน" คนสวยของวงว่า พลันวงซุบซิบนินทาแตกกระเจิงทันควัน
"เดี๋ยวไปอาบน้ำแต่งตัวซะด้วย ต้องออกไปอัดรายการอีก"
"คร้าบแม่!!!!" สมาชิกทั้งวงสามสลายตัวแยกย้ายไปอาบน้ำทันควัน
"เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่ เรียกฉันว่าแม่กันอีก" แจจุงนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจนัก
"ซองอุงเป็นอะไรน่ะเรา ทำไมหน้าแดงเชียว"
"อ้ะ..เอ่อเปล่าฮะพี่แจจุง" ร่างบางตอบกลับทันควัน ใจลอยคิดถึงเรื่องเมื่อวานมากไปหน่อย
"หืม แล้วที่คอไปโดนอ่ะไรมา..."
เด็กน้อยในร่างผู้ใหญ่วัย19ไม่ได้กล่าวอะไรเพียงแต่สงสายตาไปหาชายหนุ่มผู้เป็นพี่ที่ฮัมเพลงออกจากห้องไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้
"ไม่มีอะไรฮะ.."
.........................................
ด้านมุนบินที่เพิ่งออกมาจากห้อง ก็ต้อพบกับคุณพ่อหมีที่กำลังยืนจ้องเขาตาไม่กระพริบ
"เหมือนจริงๆด้วย"
เสียงติดจะเพ้อนิดๆออกมาจากปากหยักของยุนโฮ ร่างสูงเดินเข้ามาลูบหัววน้องชายเบาๆ
"หน้าเหมือนแล้วนิสัยเหมือนด้วยรึเปล่าเนี่ย...." ยุนโฮหยอกถามอมยิ้ม
"ก็ไม่แน่หรอกครับ...." มุนบินตอบ
"ไม่แน่.....หมายความว่าไงเนี่ย?" ยุนโฮขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ
"บางทีนิสัยผมอาจจะดีกว่าพี่ยุนโฮก็ได้...." มุนบินเขยิบเข้าไปใกล้ๆร่างสูงอีกนิด แล้วกระซิบเบาๆ "คือผมไม่ชอบบังคับขืนใจใครน่ะครับ ต้องรอให้เขายอมก่อน....ไม่เหมือนพี่ยุนโฮ.......~"
ยุนโฮทึ่งนิดๆ....ในความ ....(ละไว้ในฐานเข้าใจ) ของลูกหมีของเขา รอยยิ้มบางฉาบบนในหน้าหล่อ
"จะทำอะไรก็อย่ารุนแรงให้มากนักล่ะ...."
"ผมจะพยายามครับ...." มุนบินตอบยิ้มๆ
"ยุนโฮ~~~" ร่างสูงหันไปตามเสียงเรียก คนหน้าสวยเดินเข้ามาทางด้านหลังก่อนจะลูบหัวเขาบ้าง
"จะไปกันได้รึยัง?"
"อื้อม์...ไปเลยก็ได้ " ยุนโฮบอกแจจุง ก่อนจะหันกลับมาหามุนบินที่มองพี่ๆทั้งสองอยู่ "อย่าลืมที่พี่บอกล่ะ"
"คร๊าบบบบ คุณพ่อหมี......พี่ก็เหมือนกันแหล่ะครับ.....ทีหน้าทีหลังอย่าลืมปิดประตูห้องตอน xxx กันด้วยล่ะเดี๋ยวน้องอินฮวานมาเห็นแล้วจะเสียคนหมด....."
ใบหน้าของคุณแม่คนงามซับสีเรื่อจัด ส่วนคุณพ่อหหมีได้แต่ยิ้มแห้งๆ ฝ่ามือเรียวของคนสวยฟาดเข้าที่หลังเต็มๆ
"เมื่อวานไม่ได้ล๊อกประตูเร๊อะ"
"โถ่แจจุงอ่ะ!!!"
..................................................
เสียงถกเถียงของคุณพ่อหมีกับคุณแม่เบาลงจนเงียบลงไปในที่สุด มุนบินรีบเดินหาคนที่ตัวเองตีตราจองไว้เหมือนวานทันที
"ซองอุง อยู่ไหนน่ะ" ร่างสูงเอ่ยถาม เมื่อหาตัวร่างบางไม่พบในห้องนั่งเล่น
ร่างบางที่แอบอยู่หลังประตูห้องของตนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถ้าเป็นแต่ก่อนป่านนี้คงวิ่งไปหาพี่มุนบินแล้ว แต่ตอนนี้...
"พี่ขอจองไว้ก่อนนะ.."
คำที่พี่มุนบินเอ่ยเมื่อวานยังคงดังก้องอยู่ในสมอง ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ดวงหน้าขาวที่ละม้ายคล้ายแจจุงยิ่งแดงระเรื่อ พลันเสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างหู
"เจอตัวแล้ว..."
ซองอุงไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับ เพราะรู้สึกถึงเจ้าของเสียงที่อยู่ด้านหลังเขา..... ใบหน้าที่แดงแล้วนยิ่งแดงหนักเข้าไปใหญ่ เมื่อเห็นคนร่างบางข้างหน้านิ่งเงียบไม่พูดอะไรมุนบินยิ่งได้ใจ
"หลบหน้าพี่หรอ?" เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง ซองอุงส่ายหน้ารัว
"ปะ..เปล่า....ไม่ใช่นะฮะ..."
"หรอ....." รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉาบที่ใบหน้าของมุนบิน มือหนาพลิกร่างของคนตรงหน้าให้กันมาสบสายตากัน
"หน้าแดง?.....ไม่สบายหรอเรา?" พูดจบหน้าผากมนของทั้งคู่ก็แตะกัน.... ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึง 5 ซม. ด้วยซ้ำ คนร่างบางหลับตาปี๋ด้วยความกลัวทันที....
กลัวว่าพี่มุนบิน จะเอาจริงขึ้นมา...
"ตัวก็ร้อนด้วย....ไปนอนพักดีไหม?...เดี๋ยวพี่นอนเป็นเพื่อน"
...................................................
ร่างสูงจับร่างบางเอนกายลงบนเตียงนุ่มก่อนจะเปิดโคมไฟส่องแสงสีส้มสลัวแทนหลอดฟูออเรเซนต์ส่องจ้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วปิดไฟ ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความมืดและเงียบสนิท เห็นเพียงแสงไฟจากบรรดาตึกเบื้องล่างเท่านั้น
ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้ร่างสูง พยายามข่มตาลงนอนหลับแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อมุนบินขยับตัวเข้ามาใกล้ ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ
ไม่ได้นะซองอุง นายคิดอะไรอยู่เนี่ย พี่มุนบินก็นอนเฉยๆเท่านั้นเอง เขาไม่ทำอะไรนายหรอก นอนซะสิ...กล่าวกับตัวเองในใจก่อนจะพยายามข่มตานอนอีกครั้ง..
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ จู่ๆร่างสูงที่นอนอยู่เคียงข้างก็จับร่างบางที่กำลังนอนหลับอย่างไร้เดียงสาให้นอนหงายอย่างแผ่วเบาเกรงว่าคนข้างๆจะตื่น ก่อนตัวเองจะคร่อมกายอีกฝ่ายไว้
ดวงหน้าขาวละมุนหน้าหลงไหล ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอออกเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวเพ้อละเมอ
"พี่มุนบิน"เอ่ยชื่อของผู้เป็นพี่ออกมา ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกริ่ม ฝันถึงพี่เหรอซองอุง...
ริมฝีปากหยักทาบทับกดลงบนเรียวปากบางนุ่ม ปลายลิ้นอุ่นแทรกเข้าไปในโพรงปากบาง ไล่เก็บเกี่ยวความหอมด้วยปลายลิ้นจากไรฟันขาวไปถึงโพรงปากหวานล้ำ รสช๊อกโกแลตที่กินเข้าไปเมื่อเช้ายิ่งปลุกอารมณ์ที่คุกรุ่นในพุ่งสูงขึ้น
"อื้อ~" ร่างบางครางอือ ในลำคอ... หากแต่ก็ตอบสนองการรุกรานจากร่างสูงเช่นกัน ก่อนริมฝีปากหยักจะถอนออกแล้วระดมจูบลงไปบนใบหน้าขาวของคนข้างใต้
"อื้ม~ ฮิฮิ.....ฮ่ะ....ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" ลิ้นร้อนลากผ่านลำคอขาว ทำเอาซองอุงที่กำลังฝันว่ามีลูกแมวเลียคอ หัวเระาออกมาน้อยๆดูน่ารักน่ากิน(?) ในสายตาของมุนบินเป็นอย่างมาก ร่างสูงยิ้มกรุ่มกริ่ม ก่อนมือหนาจะค่อยๆเลิกเสื้อยืดรัดรูปของซองอุงขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบนวลเนียนน่าสัมผัส
มุนบินเปลี่ยนอากัปทันที เขาเลื่อนใบหน้าให้ต่ำลงไปยังหน้าท้องน้อยของร่างบางก่อนจะค่อยๆไล่ลิ้นเลียขึ้นมา มือหนาก็คอยเบิกทางเสื้อรัดรูปถูกเลิกสุงขึ้นไปอีก จนเห็นหน้าอกแบนราบมีติ่งสีชมพูสองติ่งอยู่ด้านละเม็ด
นิ้วเรียวเขี่ยมันเบาๆจนแข็งเป็นไต..... จากนั้น......
เรียวปากทาบทับลงบนยอดอกสีสวย ดูดเม้มส่วนที่แข็งขืนทั้งดุนทั้งดัน ส่งผลให้ร่างบางที่กำลังหลับไหลสะดุ้งตื่นขึ้น เมื่อปลายลิ้มชื้นไล่เลียสัมผัสยอดอกตน
"พี่จะทำอะไร..."กล่าวออกมาเบาๆ ลมหายใจติดขัด แม้เพิ่งตื่นจากนิทราแต่ทว่าดูเหมือนความรู้สึกแปลกๆกำลังเกิดขึ้นทั่วอณูในขณะที่ร่างสูงกำลังปลุกเร้า
"สอนต่อจากเมื่อวานไง..." ชายหนุ่มว่าพลางละริมฝีปากออก ก้มหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนปะทะใบหูนิ่มชวนให้รู้สึกอ่อนระทวย
"เป็นของพี่นะซองอุง..."
"พ....พี่มุนบิน!...อ...อย่า..ไม่เอานะ"
ร่างบางร้องประท้วง ยิ้มของมุนบินเท่านั้นคือคำตอบ มือหนาเริ่มรุกรานไปยังขาอ่อนของซองอุงลูบไล้จนคนร่างบางรู้สึกแปลกๆ...
"มะ....ไม่นะ....ไม่เอานะ..." ซองอุงขัดขืนทุกวิถีทาง มือบางปะป่ายไปทั่ว... จนคนร่างสูงต้องรวบมือเล็กๆนั่นขึงไว้เหนือศีรษะให้พ้นทาง
"เราโตกันแล้วนะซองอุง.....จำไม่ได้รึไงว่าเราสัญญาอะไรกันไว้?"
"ม....ไม่ได้....ไม่ได้ฮะ...."
"ไม่ได้งั้นหรอ...." มุนบินยิ้มเจ้าเล่ห์.... "งั้นพี่จะทบทวนความจำให้เอง"
มือหนาค่อยๆรูดซิป กางเกงยีนส์ตัวสั้นออก แล้วบีบเบาๆที่ส่วนนั้นจนร่างบางสะดุ้งเฮือก
"อ๊ะ......"
"พี่บอกว่า....พี่จองเราไว้....เพราะฉะนั้นตรงนี้...." มุนบินจูบแก้มนวล
"เป็นของพี่..."
"ตรงนี้" มุนบินจูบจมูกมน "ก็ต้องเป็นของพี่ "
"ตรงนี้" ริมฝีปากหยักงับใบหูเล็กๆ "ก็ต้องเป็นของพี่"
"ตรงนี้" มุนบินเลื่อนริมฝีปากลงมายังหน้าอกซ้ายของซองอุงที่สั่นด้วยแรงเต้นของหัวใจ แล้วประทับริมฝีปากลงไปเบาๆ
"หัวใจของซองอุง ร่างกายของซองอุง ต้องเป็นของพี่ มุนบินคนนี้แต่เพียงผุ้เดียว"
"ซองอุง เป็นของพี่ได้ไหม" เอ่ยน้ำเสียงเว้าวอน ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตราวกับหาคำตอบนั่น ผิวกายขาวของคนตัวเล็กแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูเรื่อด้วยความอาย
"ผ...ผมยินดีฮะ...ยินดีเป็นของพี่..."
...............................................
ริมฝีปากบางพลั้งเผลอเอ่ยคำหน้าอายออกไป ร่างสูงกดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะจัดแจงร่นเสื้อยืดที่ร่างบางสวมออกไปให้พ้นทาง โอบเอวร่างบางให้แนบชิดกับตนมากขึ้น ริมฝีปากหยักบรรจงบดเบียดเรียวปากบางที่ออกจะบวมนิดๆแต่เย้ายวนใจ ฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มสุดขึ้นลงไปมาจนสุดที่ขอบกางเกง
กางเกงยีนส์ทั้งชั้นในถูกร่นลงไปเผยให้เห็นเรียวขา ฝ่มือร้อนลูบไล้ไปมาจนรู้สึกร้อนวาบ มุนบินจัดการโยนกางเกงขาสั้นออกไปกองกับพื้นห้องตอนนี้ร่างตรงหน้าอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
สวย....
คำเดียวเท่านั้นที่เขานึกออก
มือร้อนกอบกุมส่วนอ่อนไหวของซองอุงก่อนจะขยับไปมาเล็กน้อย ให้คนข้างล่างรู้สึกตื่นตัว ก่นอจะเริ่มปลดเสื้อผ้าของตนเองบ้าง จนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าเท่านั้นที่บดเบียดสัมผัสกันอย่างแนบชิด
ร่างสูงละมือจากส่วนอ่อนไหวของร่างบาง ทว่าใช้ของตนเองทาบทับแทน สะโพกหนาส่ายเบาๆบนกายของร่างบาง ริมฝีปากหนักไล่ระดมจูบไปทั่วใบหน้า ก่อนจะไล่ลิ้นร้อนลงมาเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องน้อยที่ทำให้ร่างบางรู้สึกเสียววาบอย่างบอกไม่ถูก
"อ้ะ..อื้อ..พี่" เสียงครางหวานส่งเสียงออกมาเบาๆ ปลายลิ้นร้อนไล่เลียลงมาถึงเรียวขาขาว เรื่อยลงมาจนถึงส่วนอ่อนไหว ปลายลิ้นชิ้นแตะส่วนนั้นเบาๆทำให้ร่างบางสั่นวาบไปทั้งตัว โพรงปากชื้นเข้าครอบครองส่วนหน้าเรียวลิ้นไล่ขึ้นลงตามความยาวเรียกเสียงครางหวานหูจากร่างบางได้เป็นอย่างดี
"พี่ฮะ..ผมจะ..ไม่ไหว" แม้ยังเด็ก แม้ไม่เคยรู้ว่าสัมผัสทางกายเป็นอย่างไร แต่กับรู้สึกเคลิ้บเคลิ้มไปกับการกระทำ อารมณ์ปรารถนาเพิ่มสูงขึ้น
"พี่ฮะ..ผมจะ..ไม่ไหว" แม้ยังเด็ก แม้ไม่เคยรู้ว่าสัมผัสทางกายเป็นอย่างไร แต่กับรู้สึกเคลิ้บเคลิ้มไปกับการกระทำ อารมณ์ปรารถนาเพิ่มสูงขึ้น ฝ่ามือที่เว้นว่างกลับมาสัมผัสเรือนกายบอบบางอีกครั้ง เค้นเบาๆบริเวณสะโพกนุ่มปลายนิ้วเรียวไล่ลงมาตามร่องเนินเนื้อนิ่ม ก่อนจะเริ่มรุกรานช่องเนื้อนุ่มด้านหลัง
นิ้วเรียวค่อยๆสอดใส่ไปยังช่องทางเล็กๆ ซองอุงครางเบาๆด้วยความเจ็บปวด.... นิ้วแรกของมุนบินควานไปมาเพื่อขยายช่องทางจะได้ลดความเจ็บปวด... จากนิ้วแรกเป็น2 เป็น3 มุนบินค่อยๆขยับนิ้วเข้าออกช้าๆก่อนจะเร็วและแรง.... ร่างบางที่อยู่ข้างใต้ดูเหมอืนกำลังจะเสร็จแล้ว.... แต่มุนบินไม่ปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้นหรอก...
ร่างสูงถอนนิ้วออกจากร่างบางทันที แล้วนอนแผ่ลงไปข้างๆซองอุงที่นอนตัวแข็งอยู่.... ความรู้สึกมันทั้งค้างคา ..... ที่สุดของที่สุดก็คือ อยากให้พี่มุนบินสานต่อให้จบ...
"ฮ๊า~....พี่มุน....บิน...." เสียงหวานดีงขึ้นเบาๆ หน้าอกบางกระเพื่อมตามแรงหอบ... คนโดนเรียกทำหุทวนลมยังคงนอนแผ่ต่อไป
"พี่มุนบิ...น...."
"ก็ซองอุงจะไปก่อนคนเดียว......พี่ไม่ยอมหรอก...." ว่าแล้วก็หันหลังไปอีกด้าน....
ด้านที่ซองอุงจะไม่มีวันได้เห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์นั่นเอง
...................................................
เรือนกายบางสั่นระริก ทรมานเหลือเกิน...อยากปลดปล่อย...
"มุนบิน..." เสียงหวานที่ข่มไว้ไม่ให้สั่นไปตามร่างกายตนเองเรียกชื่ออีกคนโดยไม่มีคำว่าพี่นำหน้า...
"ช่วยที...ได้โปรด..." ซองอุงว่าน้ำเสียงเว้าวอน อ้อนแบบนี้มีหรือมุนบินจะทนไหว...
มุนบินหันมามองคนที่นอนอยู่ด้านข้าง.... พลางถอนหายใจเบาๆ พลันร่างบางที่สั่นระริกอยู่ก็ถูกยกขึ้นมาอยุ่บนตัวของร่างสูง มือหนาเกลี่ยผมที่ตกลงมาขึ้นทัดหูเล็กๆ เชยคางมนขึ้นก่อนจะดึงลงมาประทับริมฝีปาก
"แน่ใจนะ?"
"อื้ม~ ......" ร่างบากบิดกายเร้า ก่อนจะถูกผลักลงไปกับเตียง ร่างสูงพลิกกายของซองอุงให้นอนคว่ำ ก่อนจะส่งลิ้นร้อนๆไปทักทายช่องทางที่เปียกเยิ้ม
ลิ้นร้อนควานวนภายในตัวของซองอุง ร่างบางส่งเสียงร้องออกมาเป็นระยะๆน่าฟัง....
ร่างบางไม่เข้าใจซักนิดว่าตนเองส่งเสียงร้องน่าเกลียดแบบนั้นไปได้อย่างไร มุนบินก็เช่นกัน.... ต้องเป็นเพราะช็อกโกแลตนั่นแน่ๆ ที่ไม่ได้ทำให้พวกเขาแค่โตขึ้น....
หากแต่ ปลุกอารมณ์ของพวกเขาด้วย~
มุนบินถอนลิ้นออกจากช่องทางนั้นช้าๆ พลางเลื่อนกายขึ้นไปจูบริมฝีปากบนเบาๆ
"พร้อมแล้วนะ?" ร่างสูงกระซิบเบาๆ
แกนกายร้อนค่อยๆสอดเข้ามาในช่องเนื้อนุ่ม ร่างบางบิดตัวครางลั่นด้วยความเจ็บ ผวาโอบกอดผู้พี่แน่น ปลายเล็บจิกลงบนหลังร่างสูงเพื่อระบายอารมณ์ที่พุ่งสูง
"อย่าเกร็ง ไม่งั้นมันจะเจ็บนะ"
ผนังภายในบีบรัดแกนเนื้อร้อนแน่น ชายหนุ่มเค้นคลึงสะโพกมนให้ซองอุงรู้สึกผ่อนคลาย แกนกายค่อยๆเข้าไปลึกขึ้นจนเข้าไปสะกิดจุดกระสัน ทำให้ร่างบางร้องครางขึ้นมาอีกครั้ง
"ม...มุนบิน...มันเจ็บ..." ซองอุงว่าเสียงปร่า
"อดทนอีกนิดนะ...เดี๋ยวจะมีความสุขเอง..." มุนบินตอบพลางกระแทกตัวเข้าไปอีกครั้ง
เสียงหวีดครางเครืออย่างสุขสมดังลั่นไปทั่วห้องกว้างเมื่อสองเรือนกายสอดประสาน ร่างกายกระตุกเกร็งปล่อยน้ำรักสีขาวเปรอะเปื้อนไปทั่ว ภายในกายร้อนวาบเมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากภายในที่ร่างสูงปลดปล่อยมาเช่นกัน
"แฮ่ก แฮ่ก...." ร่างบางหอบตัวโยน ในขณะที่ร่างสูงถอนกายออก มือหนาตวัดรัดร่างบางเข้าสู่อกกว้าง จมูกโด่งกดลงไปศีรษะเล็ก กลิ่นเหงื่อบวกกับกายหอมๆโชยออกมาเบาๆ มุนบินยิ้มบางกับซองอุงที่ดวงตาปรือลงเล็กน้อย
"ง่วงแล้วหรอ?..."
"ฮะ...." ร่างบางพยักหน้าเล็กน้อย
"ไม่ทำต่อหรอ?"
"คนบ้า!" ร่างบางถลึงตาใส่แทบจะในทันที
"เอ้า...ก็เราเหลือเวลาอีกแค่ ....4ชม.เอง.." มุนบินยังคงเซ้าซี้ร่างบางต่อ
"แต่ผมง่วงมากเลยฮะ..... ถ้าพี่อยากทำ งั้นไว้อีก 10 ปีแล้วกันนะ ฮ้าววว~~"ปากบางหาววอดๆ ก่อนจะหันมาซุกกายกับหน้าอกของร่างสูงแบบอ้อนๆ
"โอเคๆ....อีก 10ปีนะ....ถ้าผิดสัญญาล่ะน่าดู"
มุนบินหยิกแก้มใส ก่อนจะรัดเอวบางให้แนบชิดยิ่งไปอีก และแล้ว ทั้งห้อง ก็กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง....
........................................................
แสงแดดอ่อนๆยามเช้าส่องลอดเข้ามาในตัวห้องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ปลูกให้เด็กน้อยผู้พี่ตื่นขึ้นจากนิทรา
เด็กน้อยหาวหวอดๆ บิดขี้เกียจเล็กน้อย กระจกเงาสะท้อนภาพของเด็กชายวัย10ปีเศษเท่านั้น
ข้างกายคนตัวเล็กยังคงนอนหลับสนิท โดยที่ร่างกายกลับเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วเช่นกัน เรือนผมสีดำนิ่มถูกเกลี่ยให้เข้าที่เข้าทาง ริมฝีปากบรรจงกดลงที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา
จะตอนนี้ หรืออีกกี่สิบปีก็ไม่สำคัญ อย่างน้อยมุนบินคนนี้ก็รู้แล้วล่ะว่า คนที่หัวใจต้องการคือใคร...
คนตัวเล็กลืมตาขึ้นช้าๆ สบตาคนเป็นพี่อย่างไร้เดียงสา มุนบินคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
"อรุณสวัสดิ์ซองอุงของพี่"
THE END
Lozan Talk~
แฮ่ๆ-O- เหนื่อยมาก สำหรับฟิคหื่นเรื่องนี้..... คราวนี้จะว่าโชตะก็ไม่ได้.... เพราะมันโตๆกันแล่วววว~~
ฟิคเฉพาะกิจที่มีต่อภาค 2 ได้ก็เพราะ(เจ๊ขิง)ผีเสื้อของแจจุง (ขอเผาหน่อยนะเจ๊) รีเควสมา....แถมกำชับมาด้วยว่า "ถ้าไม่แต่งให้เสร็จภายในสามวัน บู๊ทแกจบไม่สวยแน่!"
โอ้จอร์จ.... พี่น้ำ กะน้องซานจึงนั่งมาราธอน เขียนฟิคนี้ถึง 5 ชม. กรี๊ดกร๊าดกะความหื่นความป้าของตัวเอง 555+
ตอนเขียนก็ดันขึ้นดิสรูปน้องๆทั้งสอง ทำเอาต้องสูดยาดมกันเลยทีเดียว~
โชตะจงเจริญ~~~~
ปล. พบกับพวกเรา ป้าหื่นๆทั้งสองคนได้ที่ บู๊ท #004 ที่งานKpop น้อ~~~~
[M]il2aio Talk~
5ชั่วโมงครับท่านผู้ชม เช้ายันบ่าย ไม่เข้าใจตัวเองเล้ยยย
วันก่อนยังบ่นกับตัวเองอยากตายๆ ไปๆมาๆมาแต่งโชตะกับน้องเขาซะงั้นน่ะ
ยังไงก็ต้องขอบคุณ(ขิง)ผีเสื้อของแจจุง ที่รีเควสมานะจ้ะ โอย กลัวบู๊ทถล่มมากจึงต้องรีบเขียนตามบัญชา
ใครสนใจจะกินช๊อกโกแลตมั่ง 555+
วันเสาร์เจอกันบู๊ท #004 นะคะ
